مجموعه شعر

تو که‌ای در این ضمیرم که فزون‌تر از جهانی، تو که نکتهٔ جهانی ز چه نکته می‌جهانی تو کدام و من کدامم تو چه نام و من چه نامم، تو چه دانه من چه دامم که نه اینی و نه آنی تو قلم به دست داری و جهان چو نقش پیشت، صفتیش می‌نگاری صفتیش می‌ستانی[…]

من پیش از این می‌خواستم گفتارِ خود را مشتری، و اکنون همی‌خواهم ز تو کز گفتِ خویشم واخری بت‌ها تراشیدم بسی بهرِ فریبِ هر کسی، مستِ خلیلم من کنون سیر آمدم از آزری آمد بتی بی‌ رنگ و بو دستم معطل شد بدو، استادِ دیگر را بجو بهرِ دکان بتگری دکّان ز خود پرداختم، انگازها[…]

مندیش از آن بتِ مسیحایی، تا دل نشود سقیم و سودایی لاحول کن و رهِ سلامت گیر، مندیش از آن جمال و زیبایی فرصت ز کجا که تا کنی لاحول، چون نیست از او دمی شکیبایی ماهی ز کجا شکیبد از دریا، یا طوطیِ روح از شکرخایی چون دین نشود مشوّش و ایمان، زان زلفِ[…]

دوش می گفت جانم کـای سپهر معظم، بس معلق‌زنانی شعله‌ها اندر اشکم بی‌گنه بی‌جنایت گردشی بی‌نهایت بر تنت در شکایت نیلیی رسمِ ماتم گه خوش و گاه ناخوش چون خلیل اندر آتُش هم شه و هم گداوش چون براهیمِ ادهم صورتت سهمناکی حالتت دردناکی، گردش آسیاها داری و پیچِ ارقم گفت چرخِ مقدّس چون نترسم[…]

ای دلِ رفته ز جا بازْ مَیا، به فنا ساز و در این ساز میا روح را عالمِ ارواح بِهْ است، قالب از روح بپرداز میا اندر آبی که بدو زنده شد آب خویش را آب درانداز میا آخرِ عشق بِهْ از اوّلِ اوست، تو ز آخر سوی آغاز میا تا فسرده نشوی همچو جماد،[…]