مجموعه شعر

به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی، که پیاله‌هاست مردم تو شراب‌بخش خُنبی هله خواجه خاکِ او شو چو سوار شد به میدان، سر اسب را مگردان که تو سر نِه‌ای تو سنبی که در آن زمان سری تو که تو خویشْ دُنب دانی، چو تو را سری هوس شد تو یقین بدانک[…]

فعلِ نیکان محرضِ نیکی‌ست، همچو مطرب که باعثِ سبکی‌ست بهر تحریضِ بندگان یزدان از بد و نیک شاکر و شاکی‌ست نکر فرعون و شکر موسی کرد، به بهانه ز حال ما حاکی‌ست جنس فرعون هر که در منی‌ست، جنس موسی هر آنک در پاکی‌ست از پی غم یقین همه شادی‌ست، و از پیِ شادی تو[…]

من چو در گورِ درون خفته همی فرسايم، چو بيايی به زيارت سِرِه بيرون آيم نفخِ صورِ منی و محشرِ من پس چه کنم، مرده و زنده بدان جا که تويی آن‌جايم مثَلِ نایِ جماديم و خمش بی لب تو، چه نواها زنم آن دم که دمی در نايم نِیِ مسکينِ تو با شکّرِ لب[…]

چو غلامِ آفتابم هم از آفتاب گویم، نه شبم نه شب‌پرستم که حدیث خواب گویم چو رسولِ آفتابم به طریق ترجمانی، پنِهان از او بپرسم به شما جواب گویم به قدم چو آفتابم به خرابه‌ها بتابم بگریزم از عمارتْ سخن خراب گویم به سرِ درخت مانم که ز اصل دور گشتم، به میانهٔ قشورم همه[…]

چون بزند گردنم سجده کند گردنش، شیر خورَد خونِ من ذوقِ من از خوردنش هین هله شیرِ شکار پنجه ز من برمدار، هین که هزاران هزار منّت آن بر منش پخته خورَد پخته‌خوار خام خورَد عشقِ یار، خام منم ای نگار که نتوان پختنش ای تو دهلزن به قل بنده تو را چون دهل، در[…]

صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش، بر هم زنیم کارِ تو را همچو کار خویش مگریز که ز چنبر چرخت گذشتنی‌ست، گر شیرِ شرزه باشی ور سفله گاومیش تن دُنبلی‌ست بر کتِفِ جان برآمده، چون پر شود تهی شود آخِر ز زخمِ نیش ای شاد باطلی که گریزد ز باطلی، بر عشقِ[…]

گر دیو و پری حارس با تیغ و سپر باشد چون حکم خدا آید آن زیر و زبر باشد بر هر چه امیدستت کِی گیرد او دستت، بر شکلِ عصا آید وان مارِ دوسر باشد وان غصّه که می‌گویی آن چاره نکردم دی، هر چاره که پنداری آن نیز غَرَر باشد خود کرده شمر آن[…]