مجموعه شعر

مکن مکن که پشیمان شویّ و بد باشد، که بی‌عنایت جان باغ چون لحَد باشد چه ریش برکنی از غصّه و پشیمانی، چو ریشِ عقل تو در دست کالبد باشد بکن مجاهده با نفس و جنگِ ریشاریش، که صلح را ز چنین جنگ‌ها مدد باشد وگر گریز کنی همچو آهو از کف شیر، ز تو[…]

میان باغ گلِ سرخْ ‌های و هو دارد که بو کنید دهانِ مرا چه بو دارد

به باغْ خود همه مستند لیک نی چون گلْ که هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد

چو سال سالِ نشاط است[…]

ای سر مردان برگو برگو، وی شه میدان برگو برگو ای مه باقی وی شه ساقی جانِ سخن‌دان برگو برگو قبلهٔ جمعی شعلهٔ شمعی قصّهٔ ایشان برگو برگو ای همه دستان ساقی مستان راز گلستان برگو برگو هم همه دانی هم همه جانی خواجهٔ دیوان برگو برگو آب حیاتی شاخ نباتی نکتهٔ جانان برگو برگو[…]

ای همه سرگشتگان مهمانِ تو، آفتاب از آسمان پرسان تو چشم بد از روی خوبت دور باد ای هزاران جان فدای جان تو چون فدا گردند جاویدان شوند زآنکِ اکسیر است جان را کان تو گاو و بزغاله و بره گردونِ چرخ باد ای ماهِ بتان قربان تو زآنک قربان‌ها همه باقی شوند در هوای[…]

ای ز رویت تافته در هر زمانی نورِ نو، وی ز نورت نقش بسته هر زمانی حور نو کژ نشین و راست بشنو عقل مانَد یا خرد، ساقیی چون تو و هر دم بادهٔ منصور نو که تواند شیشه ای را ز آتشی برداشتن، یا مِیِ کهنه که داند ساختن ز انگور نو می‌چشان و[…]

ناله ای کن عاشقانه دردِ محرومی بگو، پارسی گو ساعتیّ و ساعتی رومی بگو خواه رومی خواه تازی من نخواهم غیر تو، از جمال و از کمال و لطفِ مخدومی بگو هم بسوزی هم بسازی هم بتابی در جهان، آفتابی ماهتابی آتشی مومی، بگو گر کسی گوید که آتش سرد شد باور مکن، تو چه[…]

ای برادر عاشقی را درد باید، درد کو، صابریّ و صادقی را مرد باید، مرد کو چند از این ذکرِ فسرده چند از این فکرِ زمن، نعره‌های آتشین و چهره‌های زرد کو کیمیا و زر نمی‌جویم مسِ قابل کجاست، گرم رو را خود که یابد، نیم گرمی سرد کو