مجموعه شعر

بیا ای آنکِ بردی تو قرارم، درآ چون تُنگِ شکّر در کنارم دلِ سنگینِ خود را بر دلم نِهْ، نمی‌بینی که از غم سنگسارم بیا نزدیک و بر رویم نظر کن، نشانی‌ها نگر کز عشق دارم بسوزم پردهٔ هفت آسمان را اگر از سوزِ دلِ دودی برآرم خزان گر باغ و بستان را بسوزد بخنداند[…]

آفتاب امروز بر شکلِ دگر تابان شده‌ست، در شعاعش همچو ذرّه جانِ من رقصان شده‌ست مشتری در طالع است و ماه و زهره در حضور، یارِ چوگان زلفِ مه‌رو میرِ این میدان شده‌ست هر قدح کز مِی دهد گوید بگیر و هوش‌دار، هش که دارد عقل دارد، عقل خود پنهان شده‌ست بزمِ سلطان است این[…]

سلمک الله نیست مثلِ تو یاری، نیست نکوتر ز بندگیّ تو کاری ای دل گفتی که یار غار من است او، هیچ نگنجد چنین محیط به غاری عاشقِ او خِرَد نیست زانک نخسبد بر سر آن گنجِ غیب هر نره ماری ذرّه به ذرّه کنارِ شوق گشاده‌ست، گر چه نگنجد نگار ما به کناری آن[…]

ای جان و جهان آخِر از روی نکوکاری یک دَم چه زیان دارد گر روی به ما آری ای روی تو چون آتش وی بوی تو چون گل خَوش، یا رب که چه رو داری یا رب که چه بو داری در پیشِ دو چَشمِ من پیوسته خیالِ تو خوش خواب که می‌بینم در حالت[…]

رباب مشرب عشق است و مونس اصحاب، که ابر را عربان نام کرده‌اند رَباب چنانک ابر سقای گل و گلستان است، رباب قوت ضمیر است و ساقی الباب در آتشی بدمی شعله‌ها برافزود، بجز غبار نخیزد چو دردمی به تراب رباب دعوت باز است سوی شه بازآ، به طبل باز نیاید به سوی شاهْ غراب[…]

هزار بار کشیده‌ست عشقِ کافرخو، شبم ز بام به حجره ز حجره تا سرِ کو شب آن‌چنان و بگاه آمده که هی برخیز، گرفته گوش مرا سخت همچو گوش سبو ز هر چه پُر کندم من سبوی تسلیمم، سبو اسیر سقا است، چون گریزد از او هزار بار سبو را به سنگ بشْکست او، شکستِ[…]

بریده شد از این جوی جهان آب، بهارا بازگرد و وارسان آب از آن آبی که چشمهٔ خضر و الیاس ندیده‌ست و نبیند آن‌چنان آب زهی سرچشمه‌ای کز فرّ جوشش بجوشد هر دمی از عینِ جان آب چو باشد آب‌ها نان‌ها برویند، ولی هرگز نرست ای جان ز نان آب برای لقمه‌ای نان چون گدایان[…]