مجموعه شعر

گویم سخنِ لبِ تو یا نی، ای لعلِ لبِ تو را بها نی ای گفته‌ای ما غلامِ آن دم کانجا همگی تویی و ما نی این جا که منم بجز خطا نی، و آنجا که تویی بجز عطا نی این جا گفتن ز روی جسم است، و آن جا همه هستی است، جا نی سیّاره[…]

من اگر نالم اگر عذر آرَم پنبه در گوش کند دلدارم هر جفایی که کند می‌رسدش، هر جفایی که کند بردارم گر مرا او به عدم انگارد، ستمش را به کرم انگارم داروی دردِ دلم دردِ وی است، دل به دردش ز چه رو نسپارم عزّت و حرمتم آنگه باشد که کند عشقِ عزیزش خوارم[…]

به شکرخنده اگر می‌ببَرَد دل ز کسی، می‌دهد در عوضش جانِ خوشی بوالهوسی گه سحر حمله برَد بر دو جهان خورشیدش، گه به شب گشت کند بر دل و جان چون عَسَسی گه بگوید که حذر کن شهِ شطرنج منم، بیدَقی گر ببری من برَم از تو فرَسی طوطیانند که خود را بکُشند از غیرت،[…]

جانِ من است او هِی مزنیدش، آنِ من است او هی مبریدش آبِ من است او نانِ من است او، مثل ندارد باغِ امیدش باغ و جنانش آبِ روانش، سرخی سیبش سبزی بیدش متّصل است او، معتدل است او، شمعِ دل است او، پیش کشیدش هر که ز غوغا وز سرِ سودا سر کشد این[…]

شاگردِ تو می باشم گر کودن و کژپوزم، تا زان لبِ خندانت یک خنده بیاموزم ای چشمهٔ آگاهی، شاگرد نمی‌خواهی، چه حیله کنم تا من خود را به تو دردوزم باری ز شکافِ در برقِ رخِ تو بینم، زان آتشِ دهلیزی صد شمع برافروزم یک لحظه بَری رختم در راه که عشّارم، یک لحظه رَوی[…]

باده بده باد مده وز خودمان یاد مده، روزِ نشاط است و طرب، برمنِشین، داد مده آمده‌ام مستِ لقا کشتهٔ شمشیر فنا، گر نه چنینم تو مرا هیچ دلِ شاد مده خواجه تو عارف بُده‌ای، نوبتِ دولت زده‌ای، کاملِ جان آمده‌ای، دست به استاد مده در دِهِ ویرانهٔ تو گنج نهان است ز هو، هین[…]