مجموعه شعر

شوری فتاد در فلک ای مه چه شِسته‌ای، پرنور کن تو خیمه و خرگهْ چه شسته‌ای آگاه نیستند مگر این فسردگان، از آتشِ تو ای بتِ آگه چه شسته‌ای آتش خورانِ ره به سر کوی منتظر، با مردمان زیرکِ ابله چه شسته‌ای دل شیرِ بیشه‌ست و لیکن سرش تویی، دل لشکرِ حق است و تویی[…]

ای پاک‌رو چون جامِ جم وز عشقِ آن مه متّهم، این مرگ خود پیدا کند پاکیْ تو را کم خور تو غم ای جانِ من با جانِ تو جویای دُر در بحر خون، تا دُر که را پیدا شود پیدا شود ای جان عم من چون شوم کوته‌نظر در عشقِ آن بحر گهر، کز ساحل[…]

اه که چه شیرین بتی‌ست در تتقِ زرکشی، اه که چه می‌زیبدش بدخُوی و سرکشی گاه چو مه می‌رود قاعدهٔ شب‌روی، می‌کند از اختران شیوهٔ لشکرکشی گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان، تا دلِ خود را ز هجرْ تو سوی آذر کشی ای خنُک آن دم که تو خسرو و خورشید را سخت[…]

بده آن بادهٔ جانی که چنانیم همه، که مِی از جام و سر از پای ندانیم همه همه سرسبزتر از سوسن و از شاخ گُلیم، روحِ مطلق شده و تابشِ جانیم همه همه دربند هوا اند و هوا بندهٔ ماست، که برون رفته از این دُورِ زمانیم همه همچو سرنا بخروشیم به شکّر لبِ یار،[…]