-
به تن این جا به باطن در چه کاری، شکاری می‌کنی یا تو شکاری
به تن اینجا به باطن در چه کاری، شکاری می‌کنی یا تو شکاری
کز او در آیِنه ساعت به ساعت همی تابد عجب نقش و نگاری
مثالِ بازِ سلطان است هر نقش، شکار است او و می‌جوید شکاری
گهی در گیرم و گه بام گیرم، چو بینم روی تو آرام گیرم
زبونِ خاص و عامم در فراقت، بیا تا ترکِ خاص و عام گیرم
دلم از غم گریبان می دراند که کِی دامانِ آن خوش‌نام گیرم
سوی آن سلطانِ خوبان الرحیل، سوی آن خورشیدِ جانان الرحیل
کاروانِ بس گران آهنگ کرد، هین سبکتر ای گرانان الرحیل
سوی آن دریای مردیّ و بقا مردوار ای مردمان هان الرحیل
آفتابِ روی شه عالم گرفت صبح شد ای پاسبانان الرحیل
همچو[…] -
ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم، بیچاره نیستیم که درمان و چاره‌ایم
ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم، بیچاره نیستیم که درمان و چاره‌ایم
در بزمْ چون عَقار و گهِ رزم ذوالفقار، در شُکر همچو چَشمه و در صبر خاره‌ایم
ما پادشاهِ رشوت‌باره نبوده‌ایم، بل پاره‌دوزِ خرقۀ دل‌های پاره‌ایم
ای گوشِ من گرفته تویی چَشمِ روشنم، باغم چه می بری چو تویی باغ و گلشنم
عمری‌ست کز عطای تو من طبل می‌خورم، در سایۀ لوای کرَم طبل می زنم
می مالم این دو چَشم که خواب است یا خیال،[…]
-
هم به درد این درد را درمان کنم هم به صبر این کار را آسان کنم
هم به درد این درد را درمان کنم هم به صبر این کار را آسان کنم یا برآرَم پایِ جان زین آب و گِل یا دل و جان وقفِ دلداران کنم داغِ پروانه‌ستم از شمع الست، خدمت شمع همان سلطان کنم عشق مهمان شد برِ این سوخته، یک دلی دارم پیَش قربان کنم نفْس اگر[…]
-
با تو حیات و زندگی بی‌تو فنا و مردنا، زانک تو آفتابی و بی‌تو بوَد فسردنا
با تو حیات و زندگی بی تو فنا و مردنا، زانک تو آفتابی و بی تو بوَد فسردنا خلق بر این بساط‌ها بر کفِ تو چو مهره‌ای، هم ز تو ماه گشتنا هم ز تو مهره بردنا گفت دمم چه می‌دهی دم به تو من سپرده‌ام، من ز تو بی‌خبر نیَم در دمِ دم سپردنا[…]
-
هر نکته که از زهر اجل تلختر آید آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید
هر نکته که از زهر اجل تلختر آید آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید در چاهِ زنخدان تو هر جان که وطن ساخت زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید هین توشه دِه از خوشهٔ ابروی ظریفت زان پیش که جان را ز تو وقت سفر آید از دعوت و آواز[…]
-
بازآمدی که ما را در هم زنی به شوری، داوود روزگاری با نغمهٔ زبوری
بازآمدی که ما را در هم زنی به شوری، داوود روزگاری با نغمهٔ زبوری یا مصر پر نباتی یا یوسُف حیاتی، یعقوب را نپرسی چونی از این صبوری بازآمد آن قیامت با فتنه و ملامت، گفتم که آفتابی یا نور نور نوری ای آسمان بر این دم گردان و بی‌قراری وی خاک هم در این[…]
-
در غیب هست عودی کاین عشق از اوست دودی، یک هستِ نیست‌رنگی کز اوست هر وجودی
در غیب هست عودی کاین عشق از اوست دودی، یک هستِ نیست‌رنگی کز اوست هر وجودی هستی ز غیب رسته بر غیب پرده بسته وآن غیب همچو آتش در پرده‌های دودی دود ار چه زاد ز آتش هم دود شد حجابش، بگذر ز دودِ هستی کز دود نیست سودی از دود گر گذشتی جان عین[…]