برچسب: مولوی

هیچ خَمری بی‌ خماری دیده‌ای، هیچ گل بی‌ زخمِ خاری دیده‌ای

در گلستانِ جهانِ آب و گل بی خزانی نو بهاری دیده‌ای

چونکِ غم پیش آیدت در حق گریز، هیچ چون حق غمگساری دیده‌ای

آیِنه‌ای بزدایم از جهتِ منظرِ من وای از این خاکِ تنم تیره دلِ اکدر من
 رفت شب و این دلِ من پاک نشد از گِلِ من، ساقی مستقبلِ من کو قدحِ احمرِ من
 رفت دریغا خرِ من مردِ به ناگه خرِ من شُکر که سرگینِ خری دور شده‌ست از درِ من
 مرگِ[…]

ای که تو از عالمِ ما می‌روی خوش ز زمین سوی سما می‌روی

ای قفس اشکسته و جسته ز بند پر بگشادی به کجا می‌روی

سر ز کفن بر زن و ما را بگو که ز وطنِ خویش چرا می‌روی

من از سخنان مهرانگیز دل پُر دارم ز خواب برخیز

ای آنکِ رخِ تو همچو آتش یک لحظه ز آتشم مپرهیز

شیرم ز تو جوش کرد و خون شد ای شیر به خونِ من درآمیز

 ای دیده ز نَم زبون نگشتی، وی دل ز فراق خون نگشتی
  وی عقل مگر تو سنگِ جانی، چون مایۀ صد جنون نگشتی
 این یک هنرت هزار ارزد کز عشق به هر فسون نگشتی
 لیک از تو شکایت است دل را کز ناله چو ارغنون نگشتی
 ز اندیشۀ دوست بو نبردی[…]