برچسب: مولوی

عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرونِ خویش خونِ انگوری نخورده باده‌شان هم خونِ خویش

هر کسی اندر جهان مجنونِ لیلییی شدند عارفان لیلییِ خویش و دم به دم مجنونِ خویش

ساعتی میزانِ آنی ساعتی موزونِ این بعد از[…]

من آن ماهم که اندر لا مکانم مجو بیرون مرا در عینِ جانم

تو را هر کس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم

مرا هم تو به هر رنگی که خوانی اگر رنگین اگر[…]

هله ای طالبِ سمو بگداز از غمش چو مو بگشا راز با همو که سلام علیکم

تو چرا آب و روغنی که سلامی نمی‌کنی چه شود گر کفی زنی که سلام علیکم

هله دیوانه لولیا به عروسیِّ ما بیا لبِ[…]

مرده بُدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
دیدهٔ سیر است مرا جانِ دلیر است مرا زَهرۀ شیر است مرا زُهرۀ تابنده شدم
گفت که دیوانه نِه‌ای لایقِ این خانه نِه‌ای رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم
گفت که سرمست نه‌ای رُو که[…]

دوش آمد برِ من آنکِ شب‌افروز من است، آمدن باری اگر در دو جهان آمدن است

آنکِ سرسبزی خاک است و گهربخشِ فلک، چاشنی بخشِ وطن‌هاست اگر بی وطن است

در کفِ عقل نهد شمع که بِستان و بیا تا[…]

به گِردِ دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم چه خواهی کرد دل را خون و رخ را زرد می‌دانم

یکی بازی بر آوردی که رختِ دل همه بردی چه خواهی بعد از این بازی دگر آورد می‌دانم

به یک غمزه[…]