برچسب: مولوی

گر تو بنمی‌خُسپی بنْشین تو که من خفتم، تو قصّهٔ خود می گو من قصّهٔ خود گفتم بس کردم از دَستان زیرا مَثَلِ مَستان از خواب به هر سویی می جنبم و می افتم من تشنهٔ آن یارم گر خفته و بیدارم، با نقشِ خیالِ او همراهم و هم جفتم چون صورت آیینه من تابع[…]

دوش آمد پیلِ ما را باز هندُستان به یاد، پردهٔ شب می‌درید او از جنون تا بامداد دوش ساغرهای ساقی جمله مالامال بود، ای که تا روزِ قیامت عمرِ ما چون دوش باد باده‌ها در جوش از او و عقل‌ها بی‌هوش از او، جزو و کلّ و خار و گل از روی خوبش باد شاد[…]

اي صوفيانِ عشق بدرّيد خرقه‌ها، صد جامه ضرب کرد گل از لذّتِ صبا کز يار دور مانْد و گرفتارِ خار شد، زين هر دو درد رَست گل از امرِ ايتيا از غيب رو نمود صلایی زد و برفت، کاين راه کوته است گرت نيست پا روا من هم خموش کردم و رفتم عقيبِ گل، از[…]

گویم سخنِ لبِ تو یا نی، ای لعلِ لبِ تو را بها نی ای گفته‌ای ما غلامِ آن دم کانجا همگی تویی و ما نی این جا که منم بجز خطا نی، و آنجا که تویی بجز عطا نی این جا گفتن ز روی جسم است، و آن جا همه هستی است، جا نی سیّاره[…]

من اگر نالم اگر عذر آرَم پنبه در گوش کند دلدارم هر جفایی که کند می‌رسدش، هر جفایی که کند بردارم گر مرا او به عدم انگارد، ستمش را به کرم انگارم داروی دردِ دلم دردِ وی است، دل به دردش ز چه رو نسپارم عزّت و حرمتم آنگه باشد که کند عشقِ عزیزش خوارم[…]

به شکرخنده اگر می‌ببَرَد دل ز کسی، می‌دهد در عوضش جانِ خوشی بوالهوسی گه سحر حمله برَد بر دو جهان خورشیدش، گه به شب گشت کند بر دل و جان چون عَسَسی گه بگوید که حذر کن شهِ شطرنج منم، بیدَقی گر ببری من برَم از تو فرَسی طوطیانند که خود را بکُشند از غیرت،[…]