برچسب: مولوی

بلبل نگر که جانبِ گلزار می‌رود، گلگونه بین که بر رخِ گلنار می‌رود میوه تمام گشته و بیرون شده ز خویش، منصوروار خوش به سرِ دار می‌رود اشکوفه برگ ساخته بهرِ نثارِ شاه، کاندر بهارِ شاه به ایثار می‌رود آن لاله‌ی چو راهبِ دل‌سوخته به درد، در خونِ دیده غرق به کهسار می‌رود نُه ماه[…]

اگر تو عاشقِ عشقیّ و عشق را جویا، بگیر خنجرِ تیز و ببُر گلوی حیا بدانکِ سدّ عظیم است در روشْ ناموس، حدیثِ بی‌غرض است این، قبول کن به صفا هزار گونه جنون از چه کرد آن مجنون، هزار شید برآورد آن گزین‌شیدا گهی قباش درید و گهی به کوه دوید، گهی ز زهر چشید[…]

وقتِ آن شد که ز خورشید ضیایی برسد، سوی زنگیِّ شب از رومْ لوایی برسد به برهنه شدهٔ عشقْ قبایی بدهند، وز شکرخانهٔ آن دوست نوایی برسد این همه کاسهٔ زرّین ز برِ خوانِ فلک، بهرِ آن است که یک روز صلایی برسد بره و خوشهٔ گردون ز برای خورِش است، تا ز خرمنگهِ آن[…]

از بتِ با خبر من خبری می رسدم، وز لبِ چون شکرِ او شکری می رسدم شکر اندر شکر اندر شکر است، شکری در دهن است و دگری می رسدم هر دم از گلشنِ او طرفه گلی می سِکِلم، هر زمان تازه گل از شاخِ تری می رسدم خیره از عشقِ ویَم کز هوسش هر[…]