برچسب: مولوی

گرت هست سرِ ما سر و ریش بجنبان، وگر عاشقِ شاهی روان باش به میدان صلا روزِ وصال است، همه جاه و جمال است، همه لطف و کمال است زهی نادره سلطان کجایی تو کجایی، نه از حلقه مایی، وگر خود به بهشتی چه خوش باشد بی‌جان یکی چرب زبانی یکی جان و جهانی، از[…]

آمدم من بی‌ دل و جان ای پسر، رنگ من بین نقشْ برخوان ای پسر نی، غلط، من نامدم تو آمدی، در وجودِ بنده پنهان ای پسر همچو زر یک لحظه در آتش بخند تا ببینی بختِ خندان ای پسر در خراباتِ دلم اندیشه‌هاست، در هم افتاده چو مستان ای پسر پایْ دار و شور[…]

چونکِ در باغت به زیرِ سایهٔ طوبیستم، گرم در کار آمدم، موقوفِ مطرب نیستم همچو سایه بر طوافم گِردِ نورِ آفتاب، گه سجودش می کنم گاهی به سر می ایستم گه درازم گاه کوته همچو سایه پیشِ نور، جمله فرعونم چو هستم چون نیَم موسیستم من میانِ اصبعینِ حکمِ حقّم چون قلم، در کفِ موسیٰ[…]

نعیمِ تو نَه از آن است که سیر گردد جان، مرا به خوانِ تو باید هزار حلق و دهان بیا که آبِ حیاتیّ و بنده مستسقی، نه بنده‌راست ملامت نه لطف‌راست کران بیا که بحرِ معلّق تویی و من ماهی، میانِ بحرم و این بحر را که دید میان ز بحرِ توست یکی قطره آبِ[…]

گر تو خواهی که تو را بی‌ کس و تنها نکنم، وامقت باشم هر لحظه و عذرا نکنم این تعلق به تو دارد سرِ رشته، مگُذار، کژ مباز ای کژِ کژباز، مکن تا نکنم گفته‌ای جان دهمت نانِ جُوین می ندهی، بی‌خبر دانیَم ار هیچ مکافا نکنم گوشِ تو تا بنَمالم نگشاید چشمت، دهمت بیمِ[…]

نگفتم دوش ای زینِ بخاری، که نتوانی رضا دادن به خواری در آن جان‌ها که شکّر روید از حق، شکر باشد ز هر حسّیش جاری اگر صد خنبِ سرکه درکشد او نه تلخی بینی او را نی نزاری خدایت چون سرِ مستی نداده‌ست، حذر کن تا سرِ مستی نخاری از آن سر چون سر جان[…]