برچسب: مولوی

بر یکی بوسه حق استت که چنان می‌لرزی، ز آنکِ جان است و پیِ دادن جان می‌لرزی از دم و دمدمه آیینهٔ دل تیره شود، جهتِ آیِنه بر آینه‌دان می‌لرزی این جهانْ روز و شب از خوف و رجا لرزان است، چونکِ تو جانِ جهانی چو جهان می‌لرزی چون قماشاتِ تو اندر همه بازار که‌راست،[…]

آمد مهِ ما مستی، دستی فلکا دستی، من نیست شدم باری در هست یکی هستی از یک قدح و از صد دل مست نمی‌گردد، گر باده اثر کردی در دلْ تن از او رستی بارِ دگر آوردی زان مِی که سحر خوردی، پُر می‌دهیَم گر نی این شیشه بنشکستی بر جامِ من از مستی سنگی[…]

طیب الله عیشکم لا اوحش الله من ابی، لست انسی احبتی والجفا لیس مذهبی سایه بر بندگان فکن که تو مهتاب هر شبی، سخنی گو، خمش مکن که به غایت شکر لبی ما تسلیت عنکم ما نسینا حقوقکم، نصب عینی خیالکم لیس حسناه یختبی جان سوار است و فارسی، خرِ تن زیرِ رانِ او، زشت[…]

مرا چون ناف بر مستی بریدی ز من چه ساقیا دامن کشیدی چنین عشقی پدید آری به هر دم، پدید آرنده‌ای چون ناپدیدی دهل پیدا دهل‌زن چون‌ست پنهان، زهی قفل و زهی این بی‌کلیدی جنونِ طُرفه پیدا گشت در جان، جنون را عقل‌ها کرده مُریدی هزاران رنگ پیدا شد از آن خُم، منزّه از کبودیّ[…]

بیا بوسه به چند است از آن لعلِ مثمّن، اگر بوسه به جانی‌ست فریضه است خریدن چو آن بوسهٔ پاک است نه اندر خورِ خاک است، شوم جانِ مجرّد برون آیم از این تن مرا بحرِ صفا گفت که کامی نرسد مفت، گر آن گوهر با توست صدف را هله بشکن پی بوسهٔ گُل را[…]