برچسب: غزل

به جانِ تو که سوگندِ عظیم است که جانم بی‌ تو در بندِ عظیم است

اگر چه خِضر سیرآب حیات است به لعلت آرزومندِ عظیم است

سخن‌ها دارم از تو با تو بسیار ولی خاموشیم پندِ عظیم است

داد دهی ساغر و پیمانه را مایه دهی مجلس و میخانه را

مست کنی نرگسِ مخمور را پیش کشی آن بتِ دردانه را

جز ز خداوندیِ تو کِی رسد صبر و قرار این دلِ دیوانه را

اه چه بی ‌رنگ و بی ‌نشان که منم کِی ببینم مرا چنان که منم

گفتی اسرار در میان آور کو میان اندر این میان که منم

کِی شود این روانِ من ساکن این چنین ساکنِ روان که منم

از آن مقام که نبوَد گشادْ زود گذر، برو به سوی خریدارِ خویش همچون زر

درخت اگر متحرّک شدی ز جای به جا نه رنجِ ارّه کشیدی نه زخمه‌های تبر

زمان چو حاکمِ تست و مکان چو معبرِ تو مکانِ[…]

تویی نقشی که جان‌ها برنتابد که قندِ تو دهان‌ها برنتابد

جهان گر چه که صد رو در تو دارد جمالت را جهان‌ها برنتابد

روان گشتند جان‌ها سوی عشقت که با عشقت روان‌ها برنتابد

درونِ[…]