برچسب: غزل

کاشکی از غیرِ تو آگه نبودی جانِ من، خود ندانستی به جز تو جان معنی‌دان من تا نه ردّی کردمی و نی تردّد نی قبول، بودمی بی‌دام و بی‌خاشاک در عمّان من غیر رویت هر چه بینم نور چَشمم کم شود، هر کسی را ره مده ای پردهٔ مژگان من سخت نازک گشت جانم از[…]

دلْ دلْ دلِ تو دلِ مرا مرنجان، چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانه، مرو مرو ز پیشم کِتِف چنین مجنبان تو صد شکرسِتانی ترُش چه کردی ابرو، سبکتر از صبایی چرا شوی گران‌جان منم کنون ز عشقِ رخِ چو گلشنِ تو فرازِ سرو و گلشن چو[…]

ای جان، چندان خوبی، نوباوه‌ٔ یعقوبی، خرخاشی، آشوبی، جانها را مطلوبی جان جان مایی معنی اسمایی، هستی اشیایی سر-فتنه‌ی غوغایی چون جامی در خوردم، برخیزم، برگَردم، از شاخِ آن وَردم گر سرخُم گر زردم یا مولی یا مولی، اخبرنی عن لیلی، لا ترجه لا ترجه فاللیل ذا حبلی مولانا مولانا قد صرنا حیرانا، غفرانا غفرانا،[…]

امروز بتِ خندان می‌بخش کند خنده، عالم همه خندان شد بگذشت ز حد خنده پيوسته حسد بودی پرغصّه وليک اين دم، می‌جوشد و می‌رويد از عين حسد خنده در من بنگر ای جان تا هر دو سلَف خنديم، کان خندهٔ بی پايان آورد مدد خنده بربسته و بررسته غرقند در اين رسته، تا با همگان[…]

تمام اوست که فانی شده‌ست آثارش، به دوستْگانیِ اوّل تمام شد کارش مرا دلی‌ست خرابِ خراب در رهِ عشق، خراب کرده خراباتیی به یک بارش بگو به عشق بیا گر فتاده می‌خواهی، چنان فتاد که خواهی بیا و بردارش میا به پیش ز درش ببین که می‌ترسم ز شعله‌ها که بسوزی ز سوزِ اسرارش وگر[…]

از پگه ای یار زان عقار سمایی دِه به کفِ ما که نور دیده مایی زانک وظیفه‌ست هر سحر ز کف تو، دُور بگردان که آفتابِ لقایی هم به منش دِه مها مده به دگر کس، عهد و وفا کن که شهریار وفایی در تتَقِ گِردها لطیفْ هلالی، وز جهتِ دَردها لطیف دوایی دُور بگردان[…]

بی یار مهل ما را بی ‌یار مخسب امشب، زنهار مخور با ما زنهار مخسب امشب امشب ز خود افزونیم، در عشقْ دگرگونیم، این بار ببین چونیم این بار مخسب امشب ای طوقِ هوای تو اندر همه گردن‌ها، ما را همه شب تنها مگذار مخسب امشب صیدیم به شصتِ غم شوریده و مست غم، ما[…]

کار ندارم جز این، کارگه و کارم اوست، لاف زنم لاف لاف چونک خریدارم اوست طوطی گویا شدم چون شکرستانم اوست، بلبل بویا شدم چون گل و گلزارم اوست پر به ملک برزنم چون پر و بالم از اوست، سر به فلک برزنم چون سر و دستارم اوست جان و دلم ساکن است زانک دل[…]

چه شدی گر تو همچون من شده‌ای عاشق ای فتا، همه روز اندر آن جنون همه شب اندر این بکا ز دو چشمت خیالِ او نشدی یک دمی نهان، که دو صد نور می‌رسد به دو دیده از آن لقا ز رفیقان گسسته‌ای ز جهان دست شسته‌ای، که مجرّد شدم ز خود که مسلّم شدم[…]