-
خشم مرو خواجه، پشیمان شوی، جمع نشین ورنه پریشان شوی
خشم مرو خواجه، پشیمان شوی، جمع نشین ورنه پریشان شوی طیره مشو خیره مرو زین چمن، ورنه چو جغدان سوی ویران شوی گر بگریزی ز خراجاتِ شهر بارکشِ غولِ بیابان شوی گر تو ز خورشیدِ حمل سر کشی، بفْسری و برفِ زمستان شوی روی به جنگ آر و به صفْ شیروار، ورنه چو گربه تو[…]
-
پذیرفت این دل ز عشقت خرابی، درآ در خرابی چو تو آفتابی
پذیرفت این دل ز عشقت خرابی، درآ در خرابی چو تو آفتابی چه گویی دلم را که از من نترسی، ز دریا نترسد چنین مرغِ آبی منم دل سپرده برانداز پرده که عمریست ای جان که اندر حجابی چو پرده برانداخت گفتم دلا هِی، به بیداریست این عجب یا به خوابی بگفتم زمانی چنین باش[…]
-
باده بده ساقیا عشوه و بادم مده، وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده
باده بده ساقیا عشوه و بادم مده وز غمِ فردا و دی هیچ به یادم مده
باده از آن خمِّ مِهْ پر کن و پیشم بنِهْ گر نگشایم گِرِهْ هیچ گشادم مده
چون گذرد مِی ز سر گویم ای خوش[…]
-
اندر مصاف ما را در پیشِ رو سپر نی، و اندر سماع ما را از نای و دف خبر نی
اندر مصاف ما را در پیشِ رو سپر نی، و اندر سماع ما را از نای و دف خبر نی ما خود فنای عشقش ما خاکِ پای عشقش، عشقیم توی بر تو، عشقیم کل، دگر نی خود را چو درنوردیم ما جمله عشق گردیم، سرمه چو سوده گردد جز مایه نظر نی هر جسم کو[…]
-
میرسد یوسُفِ مصری، همه اقرار دهید، میخرامد چو دو صد تُنگِ شکر، بار دهید
میرسد یوسُفِ مصری، همه اقرار دهید، میخرامد چو دو صد تُنگِ شکر، بار دهید جان بدان عشق سپارید و همه روح شوید، وز پیِ صَدقه از آن رنگ به گلزار دهید جمعِ رندان و حریفان همه یکرنگ شدیم، گرُویها بستانید و به بازار دهید تا که از کفر وز ایمان بنَمانَد اثری این قدح را[…]
-
بدار دست ز ریشم که بادهای خوردم، ز بیخودی سر و ریش و سِبال گم کردم
بدار دست ز ریشم که بادهای خوردم، ز بیخودی سر و ریش و سِبال گم کردم ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاه، به پیشگاهِ خرابات روی آوردم خرَد که گَرد برآورد از تکِ دریا، هزار سال دَوَد درنیابد او گَردم فراختر ز فلک گشت سینه تنگم، لطیفتر ز قمر گشت چهره زردم دُکانِ جمله[…]
-
ای ساقی باده معانی درده تو شراب ارغوانی
ای ساقی بادۀ معانی دردِه تو شرابِ ارغوانی
زان بادۀ پیرِ تلخْ پاسخ بفْزای حلاوتِ جوانی
در بزمِ سرای شاهِ جانان نظّارۀ شاهدانِ جانی
جانها بینی چو روز روشن از لذّتِ عشرتِ شبانی
کاری ندارد این جهان تا چند گلِکاری کنم، حاجت ندارد یارِ من تا که منش یاری کنم
من خاکِ تیره نیستم تا باد بر بادم دهد، من چرخِ ازرق نیستم تا خرقه زنگاری کنم
دکّان چرا گیرم چو او بازار[…]
-
به شکرخنده بتا نرخ شکر میشکنی، چه زند پیش عقیق تو عقیق یمنی
به شکرخنده بتا نرخِ شَکَر میشکنی، چه زَنَد پیشِ عقیقِ تو عقیقِ یمنی
گلرخا سوی گلستان دو سه هفته بمَرو تا ز شرمِ تو نریزد گلِ سرخِ چمنی
گل چه باشد که اگر جانبِ گردون نگری سرنگون زهره و مه[…]
-
ای سنگدل تو جان را دریای پرگهر کن، ای زلفِ شب مثالش در نیم شب سحر کن
ای سنگدل تو جان را دریای پُرگهر کن، ای زلفِ شبمثالش در نیمشب سحر کن
چنگی که زد دل و جان در عشقْ بانوا کن، نِیهای بی زبان را زان شَهد پُرشکر کن
چون صد هزار دُر در سمع و[…]