برچسب: شمس

ای بی سر و پا گشته، داری سرِ حیرانی، با حلقهٔ عشّاقان رُو بر درِ حیرانی
در زلفِ چو چوگانت غلطیده بسی جان‌ها وز بهرِ چنان مُشکی جان عنبرِ حیرانی
از کون حذر کردم وز خویش گذر کردم در شاه نظر کردم من چاکر حیرانی
من یوسُفِ دلخواهم چاهِ زَنَخَت خواهم هم[…]

حکمِ نو کن که شاهِ دورانی، سکّۀ تازه زن که سلطانی
حکمِ مطلق تو راست در عالم، حاکمان قالب‌اند و تو جانی
آن چه شاهان به خواب می جُستند چون مسلّم شدت به آسانی
همه مرغان چو دانه چینِ تو اند تو همایی میانِ مرغانی
بر سر آمد رواقِ دولتِ تو زآن[…]

دل دی خراب و مست و خوش هر سو همی‌ افتاد از او، در گلبنش جان صد زبان چون سوسن آزاد از او

دل‌ها چو خسرو از لبش شیرین چو شکّر تا ابد، گر یک زمان پنهان شود نالند چون فرهاد از او

 ای دیده ز نَم زبون نگشتی، وی دل ز فراق خون نگشتی
  وی عقل مگر تو سنگِ جانی، چون مایۀ صد جنون نگشتی
 این یک هنرت هزار ارزد کز عشق به هر فسون نگشتی
 لیک از تو شکایت است دل را کز ناله چو ارغنون نگشتی
 ز اندیشۀ دوست بو نبردی[…]

دست بنهِْ بر دلم از غمِ دلبر مپرس چشمِ من اندر نگر از مِی و ساغر مپرس

جوشش خون را ببین از جگرِ مؤمنان وز ستم و ظلمِ آن طرّۀ کافر مپرس

سکّۀ شاهی ببین در رخِ همچون زرم نقشِ[…]

هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم، جهت توشه ره ذکر وصالت بردیم

تا که ما را و تو را تذکره‌ای باشد یاد دلِ خسته به تو دادیم و خیالت بردیم

آن خیالِ رخِ خوبت که قمر بندۀ اوست، وان[…]

گرم در گفتار آمد آن صنم، این الفرار، بانگِ خیزاخیز آمد در عدم، این الفرار

صد هزاران شعله بر در صد هزاران مشعله، کیست بر در، کیست بر در، هم منم این، الفرار

از درون نی آن منم گویان که[…]

مرا گویی چه سانی من چه دانم کدامی وز کیانی من چه دانم

مرا گویی چنین سرمست و مخمور ز چه رطلِ گرانی من چه دانم

مرا گویی در آن لب او چه دارد کز او شیرین زبانی من چه[…]

دگر باره بشوریدم بدان سانم به جانِ تو که هر بندی که بر بندی بدرّانم به جان تو

من آن دیوانۀ بندم که دیوان را همی‌بندم زبانِ مرغ می‌دانم سلیمانم به جان تو

نخواهم عمرِ فانی را تویی عمرِ عزیز[…]