دسته: دوبیتی – اقای مولوی

ای دولت، از آن سریر یادت آمد، زان خسرو بی نظیر یادت آمد ای خیمه که شقّه‌هات رقصان شده است،زان باد و ز دار و گیر یادت آمد

با درد بساز چون دوای تو منم، در کس منِگر که آشنای تو منم گر کشته شوی مگو که من کشته شدم، شکرانه بده که خونبهای تو منم

حاجت نبوَد مستی ما را به شراب، یا مجلسِ ما را طرب از چنگ و رباب بی ساقی و بی شاهد و بی مطرب و مِی، شوریده و مستیم چو مستانِ خراب

هم زاهد و هم عابد و هم خون‌ریز است، خون‌ریزی او خلاصهٔ پرهیز است خورشید چو با بنده عنایت دارد، عیبی نبوَد که بنده بی گه خیز است

رویم چو زرِ زمانه، می‌بین و مپرس، این اشکِ چو ناردانه می‌بین و مپرس احوالِ درونِ خانه از من مطلب، خون بر درِ آستانه، می‌بین و مپرس

ای خوی تو در جهانْ مِی و شیر ای جان از دلشدگان گناه کم گیر ای جان گر دست شکسته شد گمان گیر ای جان اینک به شکنجه زیر زنجیر ای جان

از دل سوی دلدار شکاف است شکاف، وانکس که نداند این، معاف است معاف هر روز در این حلقه مصاف است مصاف، می‌پنداری که این گزاف است گزاف

در چشم منی وگر نه بینا کیمی در مغز منی وگر نه شیدا کیمی آنجا که نمی‌دانم آنجای کجاست گر عشقِ تو نیستی من آنجا کیمی

ما مردانیم شِسته بر تَنگِ دَرِه، ماییم که گرگ و شیر بر ما گذره با فقر و صفا به هم در آمیخته‌ایم، چون درگهِ ارتضاعِ آن میش و برِه