دسته: دوبیتی – اقای مولوی

ای دل برو از عاقبت‌اندیشان باش، در عالمِ بیگانگی از خویشان باش گر بادِ صبا مرکبِ خود می‌خواهی خاکِ قدمِ مرکبِ درویشان باش

ای چَشم بیا دامنِ خود در خون کَش، وِی روح برو قماش بر گردون کش بر لعلِ لبت هر آنکه انگشت نهاد مندیش زبانْش از قفا بیرون کش

ای جان و جهان و روشنایی، همه خوش، آرامِ دلی و آشنایی، همه خوش بر ما گذری اگر کنی سلطانی، ور بوسه مزید برفزایی، همه خوش

الجوهر فقر و سوی الفقر عرض، الفقر شفاء و سوی الفقر مرض العالم کله خداع و غرور، و الفقر من‌العالم کنزو غرض

این عرصه که عرضِ آن ندارد طولی، بگذار عمارتش به هر مجهولی پولی‌ست جهان که قیمتش نیست جُوی، یا هست رباطی که نیرزد پولی

دی چَشمِ تو رایِ سِحرِ مطلق میزد، روی تو رهِ گنبدِ ازرق میزد تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف، جان بر صفتِ ذرّه معلّق میزد

از آبِ حیاتِ دوست بیمار نمانْد، وز گلبنِ وصلِ دوست یک خار نماند گویند دریچه‌ای‌ست از دل سوی دل، چه جای دریچه که دیوار نماند

مردانه بیا که نیست کارِ تو مَجاز، آغاز بنِهْ ترانه‌ای بی آغاز سبلت میمال خواجهٔ شهری تو، آخِر ز گراف نیست این ریشِ دراز

در لشکرِ عشق چون که خون‌ریز کنند، شمشیر ز پاره‌های ما تیز کنند من غرقهٔ این سینهٔ دریاصفتم، یارانِ مرا بگو که پرهیز کنند

در گریهٔ خونْ مرا شکرخندِ تو کرد، بی بندِ تو در جهان مرا بندِ تو کرد می‌فرمایی که عهد و سوگند تو کو، بدعهد مرا نَه عهد و سوگند تو کرد