دسته: دوبیتی – اقای مولوی

سرگشته دلا به دوست از جان راهی‌ست، ای گم شده آشکار و پنهان راهی‌ست گر شش جهتت بسته شود باکی نیست، کز قعر نهادت سوی جانان راهی‌ست

سرگشته چو آسیای گردان کنمت، بی سر گردان چو گوی گردان کنمت

گفتی بروم با دگری در سازم، با هر که بسازی زود ویران کنمت

این جمله شراب‌های بی جام که‌راست، ما مرغِ گرفته‌ایم، این دام که‌راست از بهرِ نثارِ عاشقان هر نفسی چندین شکر و پسته و بادام که‌راست

من بندهٔ آن عقل کز او مجنون شد، صد جان ارزد دلی کز او پر خون شد والله که همی رشک بَرَد آبِ حیات ز اشکی که ز چَشمِ عاشقان بیرون شد

گفتم که مگر غمت بوَد درمانم، کِی دانستم که با غمت در مانم او از سرِ لطف گفت درمانِ تو چیست، گفتم وصلت، گفت بدین در مانم

دلدار اگر مرا بدرّاند پوست، افغان نکنم، نگویم این درد از اوست ما را همه دشمنند و او تنها دوست، از دوست به دشمنان شکایت نَه نکوست

دل‌خسته و زار و ناتوانم ز غمت، خونابه ز دیده می‌بِرانم ز غمت هر چند به لب رسید جانم ز غمت غمگین گردم چو باز مانم ز غمت

دستت دو و پایت دو و چَشمت دو رواست، امّا دل و معشوق دو باشند خطاست معشوقه بهانه‌ای‌ست و معشوق خداست، هر کس که دو پنداشت جهود و ترساست

ای روزِ نشاط و روشنی وقتِ تو خوش، وِی عالمِ عیش و ایمنی وقتِ تو خوش در سایهٔ زلفِ تو دمی میخسپم، تو نیز دمی موافقت کنی وقتِ تو خوش