دسته: دوبیتی – اقای مولوی

در کوی خرابات تکبّر نخرند، مردی ز سرِ کوی خرابات برند آنجا برسی مقامری باید کرد، یا مات شوی یا ببری یا ببرند

دی بنده بر آن قمر جانی شد، یک نکته بگفت و بحث را بانی شد می‌خواست که مدّعاش ثابت گردد، ثابت نشد آن و مدّعی فانی شد

امشب منم و یکی حریفی چو منی، بر ساخته مجلسی به رسمِ چمنی جامِ مِی و نُقل و شمع و مطرب همه هست، ای کاش تو بودیی و اینها همه نی

از بی‌یاری ظریفتر یاری نیست، وز بیکاری لطیفتر کاری نیست هر کس که ز عیّاری و حیله بِبُرید والله که چو او زیرک و عیّاری نیست

کردی تو قبول و من ز رد می‌ترسم، در خدمتِ تو ز چَشمِ بد می‌ترسم از بیمِ زوالِ آفتابِ حُسنت حقّا که من از سایه‌ی خوَد می‌ترسم

قلّاشانیم و لاابالی حالیم، ما بندهٔ بندگانِ آن اجلالیم جان داده به عشقِ دوست، مالامالیم، روشن بخوریم و تیره در سر مالیم

چون از رخِ یار دور گشتم به بهار، عیدم به چه کار آید و عیشم به چه کار از باغ به جای سبزه گو خار بروی، وز ابر به جای قطره گو سنگ ببار

تا چند کشی سخره‌ی نفسِ بیکار، تا چند خوری چو اشتران خوشه‌ٔ خار تا چند دُوی در پیِ لقمه و دینار، ای کافرِ کافر بچه آخِر دین آر

ای روز برآ که ذرّه‌ها رقص کند، جان‌ها ز خوشی بی سر و پا رقص کند آن کس که ازو چرخ و هوا رقص کند، در گوشِ تو گویم که کجا رقص کند