دسته: دوبیتی – اقای مولوی

چندان بدویده ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نَه من بودم و نی کون و مکان

تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

جز دمدمهٔ عشقِ تو در گوش نمانْد، جان را ز حلاوتِ ازل هوش نماند

بی رنگی عشق رنگهایی آمیخت، وز حالتِ بی‌ رنگ فراموش نماند