دوبیتی – اقای مولوی – برگه 10

سِرّی‌ست که یار زیرِ لب می‌خواند سرچشمهٔ کارِ ما هم او می‌داند

سِرّی‌ست که یار زیرِ لب می‌خواند سرچشمهٔ کارِ ما هم او می‌داند صد جای نشیبِ آسیا می‌دانیم وز بی‌آبی کار فرو می‌ماند

آن میوه تویی که نادر ایّامی، بتْوان خوردن هزار من در خامی

بر ما مپسند هجر و دشمن کامی کآخر به تو باز گردد این بدنامی

آن اصلِ سخن که جان دهد مر جان را، بی رنگ چو رنگ بخشد او مرجان را*

مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را، بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

گفتم که مگر غمت بوَد درمانم، کِی دانستم که با غمت درمانم

او از سرِ لطف گفت درمان تو چیست، گفتم وصلت گفت بر این در مانم

آن کز دمِ لا حول و لا غمگین شد لا حول و لا فزون کند آن دم را

گویند که عشقْ عاقبتْ تسکین است اوّل شور است و عاقبت تمکین است

جان است ز آسیاش سنگِ زیرین، این صورتِ بی قرار بالایین است

من بادِ رهی بُدَم تو راهم دادی، من رَستم از این واقعه وای دگران

معشوقه بهانه‌ای‌ست و معشوق خداست هر کس که دو پنداشت جهود و ترساست

ای جورِ تو بهتر از وفای دگران، ای تیرگی‌ات بِهْ از صفای دگران

ای نازِ تو بهتر از لقای دگران، دشنامِ تو بهتر از ثنای دگران

گویند که صاحبِ فُنون عقلِ کل است، مایه دِهِ این چرخِ نگون عقل کل است

آن عقل که عقل داشت او جزوی بود، در عقل ز عقل شد کنون عقل کل است