دوبیتی – اقای مولوی – برگه 9

بی کار مشین، درآ، در آمیز شتاب، بی کار بُدن به خور بَرَد یا سوی خواب

بی کار مشین، درآ، در آمیز شتاب بی کار بُدن به خور بَرَد یا سوی خواب از اهلِ سماع می رسد بانگِ رباب آن حلقه‌ی ذاهل شدگان را دریاب

بی جام در این دُور شراب است شراب بی دود در این سینه کباب است کباب فریادِ رباب عشق از زخمهٔ اوست زنهار، مگو همین رباب است رباب

یک روز گِرِه نبست او ابرو را، دارم پیِ مرگ و زندگانی او را

ما اطیب ما الذ ما احلانا، کنّا مهجا ولم نکن ابدانا ان شا بنا کرامه مولانا، یعفوو یعیدنا کما ابدانا

قلّاشانیم و لاابالی حالیم، فتنه شدگانِ ازلِ آزالیم جان داده به عشق، رطلِ مالامالیم، صافی بخوریم و دُرد بر سر مالیم

ای عشرت نزدیک، ز ما دور مشو، وز مجلس ما ملول و مهجور مشو انگور عدم بُدی شرابت کردند، واپس مرو ای شراب، انگور مشو

افسوس که بیگاه شد و ما شیدا، در دریایی کناره‌اش نا پیدا کشتی و شب و غَمام و ما می‌رانیم، در بحر خدا به فضل و توفیق خدا

با هستی و نیستیم بیگانگی است، وز هر دو بریدنم نَه مردانگی است گر من ز عجایبی که در دل دارم دیوانه نمیشوم ز دیوانگی است

با هر که نشستی که نشد جمع دلت، وز تو نرمید زحمتِ آب و گلت زنهار تو پرهیز کن از صحبتِ او، ور نی نکند جانِ عزیزان بحلت

با نِی گفتم که بر تو بی‌داد ز کیست، بی هیچ زبان، ناله و فریاد ز چیست نِی گفت ز شکرلبی بریدند مرا، بی ناله و فریاد نمی‌دانم زیست