دوبیتی – اقای مولوی – برگه 4

کشتی که به دریای روان می‌گذرد، می‌پندارد که نیستان می‌گذرد

کشتی که به دریای روان می‌گذرد می‌پندارد که نیستان می‌گذرد ما می‌گذریم ز این جهان در رحلت، می‌پنداریم کاین جهان می‌گذرد

خواب آمد و در چَشم نبُد موضع خواب، زیرا ز تو چشم بود پر آتش و آب شد جانب دل دید دلی چون سیماب، شد جانبِ تن دید خراب و چه خراب

ای نور دل و دیده و جانم چونی، وی آرزوی هر دو جهانم چونی من بی لب لعل تو چنانم که مپرس، تو بی رخِ زردِ من ندانم چونی

این نیست رهِ وصل که پنداشته‌ای، این نیست جهانِ جان که بگذاشته‌ای آن چیست که خِضر خورد از او آبِ حیات، اندر رهِ توست لیکن انباشته‌ای

ای نفْس، عجب که با دلم همنفسی، من بندهٔ آن صبح که خندان برسی ای در دلِ شب چو روزْ آخِر چه کسی، هم شحنه و دزد و خواجهٔ صد عَسسی

این خو که تو راست هر کسی جویان نیست، هر چرخ ز آب جوی تو گردان نیست هر کس نکشد کمان، کمان ارزان نیست، رستم باید که کار نامردان نیست

گفتم بروَم به عشوه دم‌ها دهمش، چون راست بدیدمش دمم برنامد

آبی که از او دامنِ خود می چیدم اکنون جوشید و آب تا حلق رسید

آن جاه و جمالی که جهانْ افروز است، وان صورت پنهان که طرب را روز است امروز چو با ماست درو آویزیم، دی رفت و پریر رفت، روز امروز است

سرمایه‌ی عقل سِرِّ دیوانگی است، دیوانه‌ی عشق مردِ فرزانگی است آن کس که شد آشنای دل در رهِ درد، با خویشتنش هزار بیگانگی است