دسته: دوبیتی – اقای مولوی

مر تشنهٔ عشق را شرابی‌ست مترس، بی‌آب شدی پیشِ تو آبی‌ست، مترس گنجی تو اگر بیتِ خرابی‌ست مترس، بیدار شو از جهان که خوابی‌ست، مترس

ای آمده بامداد شوریده و مست، پیداست که باده دوش گیرا بوده‌ست امروز خرابیّ و نَه روز گشته‌ست، مستک مستک به خانه اولی‌ست نشست

جز صحبتِ عاشقان و مستان مپسند، در دل هوسِ قومِ فرومایه مبند هر طایفه‌ات به جانبِ خویش کشند، زاغت سوی ویرانه و طوطی سوی قند

من بی‌خبرم خدای حق میداند، کاندر دلِ من مرا چه می‌خنداند باری دلِ من شاخِ گلی را مانَد کش بادِ صبا ز لطف می‌افشاند

من بندهٔ یاری که ملالش نبوَد، کآن را که ملال است وصالش نبود گویی که خیال است و تو را نیست وصال، تا تیره بوَد آبْ خیالش نبود

گویند که عشق عقل‌آمیز خوش است، در هر صفتی که هست پرهیز خوش است آری، سخنت چون زر سرخ است و لیک، جان نیز فدای شمس تبریز خوش است

روزی به خرابات گذر می‌کردم، این دلقِ بشر دوخت به در می‌کردم هر کس نظری به جانبی می‌کردند، من بر نظر خویش نظر می‌کردم

عاشق چو نمیشوی برو پشم بریس، صد کاری و صد رنگی و صد پیشه و پیس در کاسهٔ سر چو نیستت بادهٔ عشق، در مطبخِ مَدخلان رو و کاسه بلیس

عالم همه سخرهٔ صفاتِ اویند، در هستی خویش جمله مات اویند وانها که ز پردهٔ حیاتِ اویند، موقوف صفت نیَند، ذاتِ اویند

زین عشق پر از فعل جهانسوز بترس، زین سنگ قبابخش کمردوز بترس وانگه آید چو زاهدان توبه کند، آن روز که توبه کرد آن روز بترس