دسته: دوبیتی – اقای مولوی

در بحرِ خیالْ غرقهٔ گردابم، نی بلکه به بحر می‌کشد سِیلابم ای دیدهٔ نیم‌خوابِ من بندهٔ آنکْ در خواب بدانست که من در خوابم

چندان بدویده‌ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نه من بودم و نی کون و مکان تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

مجموع تن و قالب خود را بنْگر، جوقی مستند خفته بر همدیگر مونس خواهی، صلای بیداری زن، بر خفته منِهْ پای و از او در مگذر

من بنده‌ٔ آن قوم که خود را دانند، هر دم دلِ خود را ز غلط برْهانند از ذات و صفاتِ خویش سازند کتاب، فهرستِ کتاب را اناالحق خوانند

دانی که چه میگوید این بانگ رباب، اندر پی من بیا و ره را دریاب زیرا به خطا راه بری سوی صواب، زیرا به سوال ره بری سوی جواب

معشوقهٔ ما کران نگیرد هرگز، وین شمع و چراغ ما نمیرد هرگز هم صورت و هم آیِنه والله که وی است، آن آیِنه زنگی نپذیرد هرگز

نور فلک است این تنِ خاکی ما، رشکِ ملک آمده‌ست چالاکی ما گه رشک بَرَد فرشته از پاکی ما، گه بگریزد دیو ز بی‌باکی ما

مولای انا التائب و مما سلفا، هل یقبل عذر عاشق قد تلفا ان کان ندامتی صدودا و جفا، مولای عفا الله عفا الله عفا

آن وقت آمد که ما به تو پردازیم، مر جان تو را خانهٔ آتش سازیم تو کانِ زری میان جانی پنهان، تا صاف شوی در آتشت اندازیم