برچسب: rumi

جانِ من و جان تو بود یکی ز اتّحاد، این دو که هر دو یکی‌ست جز که همان یک مباد فرد چرا شد عدد از سبب خوی بد، ز آتشْ بادی بزاد در سرِ ما رفت باد گشت جدا موج‌ها گر چه بُد اول یکی، از سبب باد بود آنکِ جدایی بزاد جامِ دُوی درشکن،[…]

گر تو کنی روی ترُش زحمت از این جا ببرم، گر تو مِیی من قدحم ور ترشی من کَبرم عبس وجها سندی کان سناه مددی، کل هوی یهویه ذاک جمیل و کرم زنده نباشد دل من گر به مهش دل ندهم، عقل ندارد سر من گر ز نباتش نچرم مبسمه بلبلنی عابسه زلزلنی، ما شطه[…]

فلکا بگو که تا کِی گله‌های یار گویم، نبوَد شبی که آیم ز میانِ کار گویم ز میانِ او مقامم کمر است و کوه و صحرا، بجهم از این میان و سخنِ کنار گویم ز فراقِ گلسِتانش چو در امتحانِ خارم، برهم ز خار چون گل سخن از عذار گویم همه بانگِ زاغ آید به[…]

هر که از نیستی آید به سوی او خبری، اندر او از بشریت بنماند اثری التفاتی نبود همت او را به علل، گر علل گیرد جمله ز علی تا به ثری هر کسی کو متلاشی شود و محو ز خویش به سوی او کند از عینِ حقیقت نظری جوهری بیند صافی متحلّی به حلل، متمکّن[…]

حرام گشت از این پس فغان و غمخواری، بهشت گشت جهان زانکِ تو جهان‌داری مثالْ دِه که نروید ز سینه خارِ غمی، مثال ده که کنَد ابرِ غم گهرباری مثال ده که نیاید ز صبح غمّازی، مثال ده که نگردد جهان به شب تاری مثال ده که نریزد گلی ز شاخ درخت، مثال ده که[…]