برچسب: rumi

این قافله بارِ ما ندارد، از آتشِ یارِ ما ندارد هر چند درخت‌های سبزند، بویی ز بهار ما ندارد جانِ تو چو گلشن است لیکن دلخسته به خار ما ندارد بحری‌ست دلِ تو در حقایق، کو جوش کنار ما ندارد هر چند که کوه برقرارست والله که قرار ما ندارد جانی که به هر صبوح[…]

ساقی فرّخ رخِ من جامِ چو گلنار بده، بهر من ار می‌ندهی بهر دلِ یار بده ساقی دلدار تویی چاره بیمار تویی، شربت شادی و شفا زود به بیمار بده باده در آن جام فکن گردن اندیشه بزن، هین دل ما را مشکن ای دل و دلدار بده باز کن آن میکده را ترک کن[…]

شنیدی تو که خط آمد ز خاقان, که از پرده برون آیند خوبان چنین فرموده است خاقان که امسال شکر خواهم که باشد سخت ارزان زهی سال و زهی روز مبارک، زهی خاقان زهی اقبال خندان درون خانه بنشستن حرام است، که سلطان می خرامد سوی میدان بیا با ما به میدان تا ببینی یکی[…]

سخن به نزد سخندانْ بزرگوار بوَد، ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود سخن چو نیک نگویی هزار نیست یکی، سخن چو نیک گویی یکی هزار بود سخن ز پرده برون آید آن گهش بینی که او صفات خداوند کردگار بود سخن چو روی نماید خدای رشک برد، خنک کسی که به گفتار رازدار[…]

ای دل، ار محنت و بلا داری بر خدا اعتمادها داری اینچنین حضرتی و تو نومید، مکن ای دل، اگر خدا داری رَختِ اندیشه می‌کشی هرجا، بنگر آخر، جز او که را داری لطفهایی که کرد چندین گاه یاد آور اگر وفا داری چشم سر داد و چشم سِر ایزد، چشم جای دگر چرا داری[…]

در پردهٔ خاک ای جان عیشی‌ست به پنهانی، و اندر تتقِ غیبی صد یوسف کنعانی این صورتِ تن رفته و آن صورت جان مانده، ای صورت جان باقی وی صورت تن فانی گر چاشنیی خواهی هر شب بنِگر خود را، تن مرده و جان پرّان در روضهٔ رضوانی ای عشق که آن داری یا رب[…]