برچسب: rumi

چهار شعر بگفتم بگفت نی، بِهْ از این، بلی ولیک بده اولا شرابِ گزین بده به خَمسِ مبارک مرا ششم جامی، بگو بگیر و درآشام خمس با خمسین غزالِ خویش به من دِهْ غزل ز من بستان، نِمای چهرهٔ شَعریت و شعر تازه ببین خمارْ شعر نگویم، خمارِ من بشکن، بدان مِیی که نگنجد در[…]

کیف اتوب یا اخی من سکر کأرجوان، لیس من التراب بل معصره بلا مکان خط علی کؤسها کتابه شارحه، یأ من من یشربها من الممات و الهوان من تبریز نبعه منبته و ینعه، فها الیها جانب و جانب الی الجنان

بهرِ شهوت جانِ خود را می‌دهی همچون ستور، وز برای جانِ خود کٓهْ می‌دهی وانگه به زور می‌ستانی از خسان تا وادهی ده چارده، در هوای شاهدی و لقمه‌ای ای بی‌حضور آن سبدکش می‌کشد آن لقمه‌ها را تون به تون، می‌دواند مرده کش مر شاهدت را گور گور لقمه‌ات مردار آمد شاهدت هم مرده‌ای، در[…]

با من ای عشق امتحان‌ها می‌کنی، واقفی بر عجزم امّا می‌کنی ترجمانِ سرّ دشمن می‌شوی، ظنّ کژ را در دلش جا می‌کنی هم تو اندر بیشه آتش می‌زنی هم شکایت را تو پیدا می‌کنی تا گمان آید که بر تو ظلم رفت چون ضعیفان شور و شِکویٰ می‌کنی آفتابی ظلم بر تو کِی کند، هر[…]

طبع چیزی نو به نو خواهد همی، چیز نو نو راه‌رو خواهد همی سرّ نو خواهی که تا خندان شود، سَر دو گوشِ سِر شنو خواهد همی جانِ پاکان طالبِ جان زر است، جانِ حیوان کاه و جو خواهد همی گفته مستان ساقیا هل من مزید، ساقی از مستان گرو خواهد همی رو به سر[…]

چند نهان داری آن خنده را، آن مهِ تابندهٔ فرخنده را بنده کند روی تو صد شاه را، شاه کند خندهٔ تو بنده را خنده بیاموز گلِ سرخ را، جلوه کن آن دولتِ پاینده را بسته بدان است درِ آسمان، تا بکشد چون تو گشاینده را دیدهٔ قطّارِ شترهای مست منتظرانند کشاننده را زلف برافشان[…]