برچسب: rumi

بارِ من است او به چه نغزی، خواجه اگرچه همه مغزی چون گذری بر سرِ کویش، پایْ نکو نِهْ که نلغزی حدثنی صاحب قلبی، طهرلی جلدة کلبی، اضحکنی نور فؤادی، اسکرنی شربة ربی وز درِ بسته چو برنجی، شیوه کنی زود بقنجی، شیوه مکن، قنج رها کن، پست کن آن سر که بگُنجی طاب لحبی[…]

امروز تو خوشتری و یا من، بی من تو چگونه‌ای و با من نی نی من و تو مگو رها کن، فرقی خود نیست از تو تا من بی تو بودی تو بر سرِ چرخ، بی من بودم به سال‌ها من در پوستْ من و تو همچو انگور، در شیره کجا تو و کجا من[…]

به چه روی پشت آرم به کسی که از گزینی سوی او کند خدا رو به حدیث و همنشینی نه که روی و پشتِ عالم همه رو به قبله دارد، که ز کیمیاست مس را برهیدن از مسینی همگان ز خود گریزان سوی حقّ و نعل‌ریزان، که ز کاسدی رسانْمان به لطافت و ثمینی نه[…]

ای مونسِ ما، خواجه ابوبکر ربابی، گر دلشده‌ای چند پیِ نان و کبابی آتش‌ خورِ در عشق به مانند شترمرغ اندر عقبِ طعمه چه شاگردِ عقابی لقمه دهدت تا کند او لقمهٔ خویشت، این چرخ فریبنده و این برقِ سحابی هین لقمه مخور لقمه مشو آتشِ او را، بی‌لقمهٔ او در دل و جانْ رزق[…]

العشق یقول لی تزین، الزینه عندنا تیقن لا تنظر غیرنا فتعمی، لا تله عن الیقین بالظن لا عیش لخایف كئیب، لا تبرح عندنا فتأمن من كنت هواه كیف یهلك، من كنت مناه كیف یحزن العقل رسولنا الیكم، ذاك حسن و نحن احسن اخشوشن بالبلا و ارضی، فالهجر من البلاء اخشن من رام الی العلی عروجا،[…]