برچسب: rumi

دلاراما چنین زیبا چرایی، چنین چست و چنین رعنا چرایی گرفتم من که جانی و جهانی، چنین جان و جهان‌آرا چرایی گرفتم من که الیاسی و خضری، چو آبِ خضر عمرافزا چرایی گرفتم من که دنیایی و دینی، چو دنیا مایهٔ سودا چرایی گرفتم گنج قارونی به خوبی، چو موسی با یدِ بیضا چرایی ز[…]

چو رو نمود به منصور وصلِ دلدارش، روا بوَد که رسانَد به اصلِ دلدارش من از قَباش ربودم یکی کُلَهواری، بسوخت عقل و سر و پایم از کلهوارش شکستم از سرِ دیوارِ باغِ او خاری، چه خارخار و طلب در دل است از آن خارش چو شیرگیر شد این دل یکی سحر ز مِیَش، سزد[…]

به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی، بجوشد از تکِ دل چشمه چشمه شیرینی کلیدِ حاجتِ خلقان بدان شده‌ست دعا که جانِ جانِ دعایی و نورِ آمینی دلا به کوی خرابات نازِ تو نخرند، مکن تو بینی و ناموس تا جهان بینی در آن الست و بلی جانِ بی‌بدن بودی، تو را نمود که[…]

ای دلِ صافی دمِ ثابت‌قدم، جیت لکی تنذر خیر الامم سر ننهی جز به اشاراتِ دل، بر ورقِ عشقِ ازل چون قلم از طربِ بادِ تو و دادِ تو رقص کنانیم چو شقّه علَم رقص‌کنان خواجه کجا می روی، سوی گشایشگهِ عرصه عدم خواجه کدامین عدم است این بگو، گوشِ قدم داند حرفِ قدم عشقْ[…]

چرا شاید، چو ما شه‌زادگانیم، که جز صورت ز یک‌دیگر ندانیم چو مرغِ خانه تا کِی دانه چینیم، چه شد دریا چو ما مرغابیانیم برو ای مرغِ خانه تو چه دانی که ما مرغان در آن دریا چه سانیم مزن بر عاشقانِ عشق تشنیع، تو را چه کاین چنینیم و چنانیم چنینیم و چنان و[…]