برچسب: rumi

ز اوّلِ روز که مخموری مستان باشد شیخ را ساغرِ جان در کفِ دستان باشد پیشِ او ذرّه صفت هر سحری رقص کنیم، این چنین عادتِ خورشیدپرستان باشد تا ابد این رخِ خورشید سحر در سحر است، تا دلِ سنگ از او لعلِ بدخشان باشد ای صلاحِ دل و دین تو ز برونِ جهتی، تا[…]

عاشقان را شد مسلّم شب نشستن تا به روز، خوردنیّ و خواب نی اندر هوای دلفروز گر تو یارا عاشقی مانندهٔ این شمع باش، جملهٔ شب می‌گداز و جمله‌شب خوش می‌بسوز غیرِ عاشق دان که چون سرما بوَد اندر خزان، در میانِ آن خزان باشد دلِ عاشق تموز گر تو عشقی داری ای جان از[…]

سوی خانهٔ خویش آمد عشقِ آن عاشق‌نواز، عشق دارد در تصوّر صورتی صورت‌گداز خانهٔ خویش آمدی، خوش اندرآ شاد آمدی، از درِ دل اندرآ تا پیشگاهِ جان بتاز ذرّه ذرّه از وجودم عاشقِ خورشیدِ توست، هین که با خورشید دارد ذرّه‌ها کارِ دراز پیشِ روزن ذرّه‌ها بین خوش معلّق می‌زنند، هر که را خورشید شد[…]

سوی بیماران خود شد شاهِ مه‌رویانِ من، گفت ای رخ‌های زرد و زعفرانستانِ من زعفرانستانِ خود را آب خواهم داد، آب، زعفران را گُل کنم از چشمهٔ حیوان من زرد و سرخ و خار و گل در حکم و در فرمان ماست، سر منه جز بر خطِ فرمان من، فرمان من ماه‌رویانِ جهان از حُسنِ[…]

تا که درآمد به باغ چهرهٔ گلنارِ تو، آه که چه سوز افکنَد در دلِ گل، نارِ تو دودِ دلِ لاله‌ها ز آتشِ جان‌رنگِ تو، پشتِ بنفشه به خَم از کششِ بار تو غنچهٔ گلزارِ جان روی تو را یاد کرد، چشم چه خوش برگشاد بر هوسِ خار تو سوسنْ تیغی کشید خونِ سمن را[…]