برچسب: mevlana

طبع چیزی نو به نو خواهد همی، چیز نو نو راه‌رو خواهد همی سرّ نو خواهی که تا خندان شود، سَر دو گوشِ سِر شنو خواهد همی جانِ پاکان طالبِ جان زر است، جانِ حیوان کاه و جو خواهد همی گفته مستان ساقیا هل من مزید، ساقی از مستان گرو خواهد همی رو به سر[…]

چند نهان داری آن خنده را، آن مهِ تابندهٔ فرخنده را بنده کند روی تو صد شاه را، شاه کند خندهٔ تو بنده را خنده بیاموز گلِ سرخ را، جلوه کن آن دولتِ پاینده را بسته بدان است درِ آسمان، تا بکشد چون تو گشاینده را دیدهٔ قطّارِ شترهای مست منتظرانند کشاننده را زلف برافشان[…]

چون ببینی آفتاب از روی دلبر یاد کن، چون ببینی ابر را از اشکِ چاکر یاد کن چون ببینی ماهِ نو را همچو من بگداخته، از برای جانِ خود زین جانِ لاغر یاد کن درنگر در آسمان وین چرخِ سرگردان ببین، حالِ سرگردان این بی‌پا و بی‌سر یاد کن چون جهان تاریک بینی از سپاهِ[…]

هان ای طبیبِ عاشقان دستی فروکش بر برم، تا بخت و رخت و تختِ خود بر عرش و کرسی بر برم بر گردن و بر دست من بربند آن زنجیر را، افسون مخوان ز افسون تو هر روز دیوانه ترم خواهم که بدْهم گنجِ زر تا آن گُواهِ دل بوَد، گر چه گواهی می‌دهد رخسارهٔ[…]

از آتشِ روی خود اندر دلم آتش زن، وآتش ز دلم بِستان در چرخِ منقّش زن ای جانِ خوشِ ساده از اصلِ مَلَک زاده، هر جا که روی خوش رو هر دم که زنی خوش زن ای جسمِ تو را از جان گر فرق کند جانم، شمشیر به کف داری بر تارکِ فرقش زن ای[…]

دانی که کجا جویی ما را به گهِ جُستن، در گردشِ چَشمِ او آن نرگسِ آبستن در دل چو خیالِ او تابد ز جمالِ او دل بند بدرّاند او را نتوان بستن طفلِ دلِ پرسودا آغاز کند غوغا، پستانِ کریمِ او آغاز کند جستن دل ز آتشِ عشق او آموخت سبک روحی، از سینه بپرّیدن[…]