برچسب: couplet

دانی که چه میگوید این بانگ رباب، اندر پی من بیا و ره را دریاب زیرا به خطا راه بری سوی صواب، زیرا به سوال ره بری سوی جواب

معشوقهٔ ما کران نگیرد هرگز، وین شمع و چراغ ما نمیرد هرگز هم صورت و هم آیِنه والله که وی است، آن آیِنه زنگی نپذیرد هرگز

نور فلک است این تنِ خاکی ما، رشکِ ملک آمده‌ست چالاکی ما گه رشک بَرَد فرشته از پاکی ما، گه بگریزد دیو ز بی‌باکی ما

مولای انا التائب و مما سلفا، هل یقبل عذر عاشق قد تلفا ان کان ندامتی صدودا و جفا، مولای عفا الله عفا الله عفا

آن وقت آمد که ما به تو پردازیم، مر جان تو را خانهٔ آتش سازیم تو کانِ زری میان جانی پنهان، تا صاف شوی در آتشت اندازیم

کشتی که به دریای روان می‌گذرد می‌پندارد که نیستان می‌گذرد ما می‌گذریم ز این جهان در رحلت، می‌پنداریم کاین جهان می‌گذرد

خواب آمد و در چَشم نبُد موضع خواب، زیرا ز تو چشم بود پر آتش و آب شد جانب دل دید دلی چون سیماب، شد جانبِ تن دید خراب و چه خراب

ای نور دل و دیده و جانم چونی، وی آرزوی هر دو جهانم چونی من بی لب لعل تو چنانم که مپرس، تو بی رخِ زردِ من ندانم چونی

این نیست رهِ وصل که پنداشته‌ای، این نیست جهانِ جان که بگذاشته‌ای آن چیست که خِضر خورد از او آبِ حیات، اندر رهِ توست لیکن انباشته‌ای

ای نفْس، عجب که با دلم همنفسی، من بندهٔ آن صبح که خندان برسی ای در دلِ شب چو روزْ آخِر چه کسی، هم شحنه و دزد و خواجهٔ صد عَسسی