برچسب: couplet

آن دم که رسی به گوهر نا سفته، سرها به هم آورده و سِرها گفته کهدان جهان ز باد شد آشفته، بر تو بجوی چو مست باشی خفته

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس، زان سان گرو بی سر و سامان که مپرس ای مرغِ خیال، سوی او کن گذری، وانگه ز منش بپرس چندان که مپرس

هان ای سفری عزم کجای است تو را، هر جا که روی نشسته‌ای در دلِ ما چندان غمِ دریاست تو را چون ماهی، کافشاند لبِ خشکِ تو درّ دریا

مر تشنهٔ عشق را شرابی‌ست مترس، بی‌آب شدی پیشِ تو آبی‌ست، مترس گنجی تو اگر بیتِ خرابی‌ست مترس، بیدار شو از جهان که خوابی‌ست، مترس

ای آمده بامداد شوریده و مست، پیداست که باده دوش گیرا بوده‌ست امروز خرابیّ و نَه روز گشته‌ست، مستک مستک به خانه اولی‌ست نشست

جز صحبتِ عاشقان و مستان مپسند، در دل هوسِ قومِ فرومایه مبند هر طایفه‌ات به جانبِ خویش کشند، زاغت سوی ویرانه و طوطی سوی قند

من بی‌خبرم خدای حق میداند، کاندر دلِ من مرا چه می‌خنداند باری دلِ من شاخِ گلی را مانَد کش بادِ صبا ز لطف می‌افشاند

من بندهٔ یاری که ملالش نبوَد، کآن را که ملال است وصالش نبود گویی که خیال است و تو را نیست وصال، تا تیره بوَد آبْ خیالش نبود