couplet – برگه 3 – مجموعه شعر

گویند که عشق عقل‌آمیز خوش است، در هر صفتی که هست پرهیز خوش است

گویند که عشق عقل‌آمیز خوش است، در هر صفتی که هست پرهیز خوش است آری، سخنت چون زر سرخ است و لیک، جان نیز فدای شمس تبریز خوش است

روزی به خرابات گذر می‌کردم، این دلقِ بشر دوخت به در می‌کردم هر کس نظری به جانبی می‌کردند، من بر نظر خویش نظر می‌کردم

عاشق چو نمیشوی برو پشم بریس، صد کاری و صد رنگی و صد پیشه و پیس در کاسهٔ سر چو نیستت بادهٔ عشق، در مطبخِ مَدخلان رو و کاسه بلیس

عالم همه سخرهٔ صفاتِ اویند، در هستی خویش جمله مات اویند وانها که ز پردهٔ حیاتِ اویند، موقوف صفت نیَند، ذاتِ اویند

زین عشق پر از فعل جهانسوز بترس، زین سنگ قبابخش کمردوز بترس وانگه آید چو زاهدان توبه کند، آن روز که توبه کرد آن روز بترس

رویم چو زرِ زمانه می‌بین و مپرس، این اشکِ چو ناردانه می‌بین و مپرس احوالِ درون خانه از من مطلب، خون بر درِ آستانه می‌بین و مپرس

در بحرِ خیالْ غرقهٔ گردابم، نی بلکه به بحر می‌کشد سِیلابم ای دیدهٔ نیم‌خوابِ من بندهٔ آنکْ در خواب بدانست که من در خوابم

چندان بدویده‌ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نه من بودم و نی کون و مکان تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

مجموع تن و قالب خود را بنْگر، جوقی مستند خفته بر همدیگر مونس خواهی، صلای بیداری زن، بر خفته منِهْ پای و از او در مگذر

من بنده‌ٔ آن قوم که خود را دانند، هر دم دلِ خود را ز غلط برْهانند از ذات و صفاتِ خویش سازند کتاب، فهرستِ کتاب را اناالحق خوانند