برچسب: مولوی

رُو قرار از دلِ مستان بِستان، رُو خراج از گُلِ بُستان بستان

کلهِْ مه ز سرِ مه برگیر گروِْ گل ز گلستان بستان

سخنِ جانِ رهی گفتی دوش آنِ توست آن هله بستان بستان

جفای تلخِ تو گوهر کند مرا ای جان، که بحرِ تلخ بوَد جای گوهر و مرجان

وفای توست یکی بحرِ دیگرِ خوش‌خوار که چار جوی بهشت است از تکش جوشان

منم سکندرِ این دم به مجمع البحرین، که تا رهانم[…]

ای سیر گشته از ما ما سخت مُشتَهی، وی پا کشیده از رهْ کو شرطِ همرهی

مغزِ جهان تویی تو و باقی همه حشیش، کِی یابد آدمی ز حشیشاتْ فربهی

هر شهر کو خراب شد و زیرِ او زبر زان[…]

هر که از حلقۀ ما جای دگر بُگْریزد همچنان باشد کز سمع و بصر بگریزد

زان خورد خونِ جگر عاشقْ زیرا شیر است، شیردل کِی بوَد آن کو ز جگر بگریزد

دل چو طوطی بوَد و جورِ دلارام شکر، طوطیی[…]

زان خاکِ تو شدم تا بر من گهر بباری، چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

زان دست شُستم از خود تا دستِ من تو گیری، زان چون خیال گشتم تا در دلم گذاری

زان روز و[…]