برچسب: مولوی

روی تو چو نوبهار دیدم، گل را ز تو شرمسار دیدم

تا در دلِ من قرار کردی دل را ز تو بی قرار دیدم

من چشم شدم همه چو نرگس کان نرگسِ پُرخمار دیدم

هر نفسی تازه ترم کز سرِ روزن بپرم، چونکِ بهارم تو شهی باغِ توام شاخِ ترم

چونکِ تویی میرْ مرا در برِ خود گیرْ مرا، خاکِ تو بادا کُلَهَم دستِ تو بادا کمرم

چونکِ تو دستِ شفقت بر سرِ ما[…]

ای قاعدۀ مستان در همدگر افتادن استیزه‌گری کردن در شور و شر افتادن

عاشق بتر از مست است عاشق هم از آن دست است گویم که چه باشد عشق در کانِ زر افتادن

زر خود چه بوَد عاشق سلطانِ سلاطین[…]

ای نفسِ کل صورت مکن وی عقلِ کل بشکن قلم، ای مردِ طالب کم طلب بر آبِ جو نقشِ قدم

ای عاشقِ صافی روان رُو صاف چون آبِ روان کاین آبِ صافی بی گِرِه جان می‌فزاید دم به دم

از[…]

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن، ز آیینه ندیده‌ست او الّا سیَهیِ آهن

از آبِ حیاتِ تو دور است به ذاتِ تو کز کبر برآید او بالا مَثَلِ روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشْر[…]

بختِ نگار و چشمِ من هر دو نخسبد در زَمَن، ای نقشِ او شمعِ جهان ای چشمِ من او را لگن

چشم و دماغ از عشقِ تو بی‌خواب و خور پرورده شد، چون سرو و گل هر دو خورند از آبِ لطفت بی‌دهن

روحی‌ست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش روحی‌ست بی‌مکان و سر تا قدم مکانش

خواهی که تا بیابی یک لحظه‌ای مجویَش خواهی که تا بدانی یک لحظه‌ای مدانش

چون در نهانْش جویی دوری ز آشکارش چون آشکار جویی محجوبی از[…]