برچسب: مولوی

از دلم صورتِ آن خوبِ خُتَن می نرود، چاشنیِّ شکرِ او ز دهن می نرود

بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مکن، گر برفت از دلِ تو از دلِ من می نرود

بوالحَسَن گفت حسن را که از این[…]

قضا آمد شنو طبلِ نفیرش، نفیرش تلختر یا زخمِ تیرش
چو دایه این جهان پستان سیه کرد، گلوگیر آمدت چون شهدْ شیرش
خنک طفلی که دندانِ خرَد یافت رهد زین دایه و شیر و زحیرش
بشارت‌های غیبی شد غذااش ز شیرش وارهانید از بشیرش
چو هر دم می‌رسد تلقینِ عشقش چه غم[…]

ای گل تو را اگر چه که رخسارْ نازک است رخ بر رخش مدار که آن یار نازک است

در دل مدار نیز که رخ بر رخش نهی کو سرِّ دل بداند و دلدار نازک است

چون آرزو ز حد[…]

مطربِ عشقِ ابدم زخمۀ عشرت بزنم، ریشِ طرب شانه کنم سبلتِ غم را بکنم

تا همه جان ناز شود چونکِ طرب‌ساز شود تا سرِ خُم باز شود گِل ز سرش دور کنم

چونکِ خلیلی بُده‌ام عاشقِ آتشکده‌ام عاشق جان و[…]