برچسب: مولوی

هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی دید غرض که فقر بُد بانگِ الست را بلی

عالمِ خاک همچو تلْ فقر چو گنج زیرِ او، شادی کودکان بوَد بازی و لاغ بر تلی

چشمِ هر آنکِ بسته[…]

تو جامِ عشق را بستان و می‌رو، همان معشوق را می‌دان و می‌رو

شرابی باش بی‌خاشاکِ صورت، لطیف و صاف همچون جان و می‌رو

یکی دیدار او صد جان بِهْ ارزد، بده جان و بخر ارزان و می‌رو

 بی‌دل شده‌ام بهرِ دلِ تو، ساکن شده‌ام در منزلِ تو

صرفه چه کنم در معدنِ تو، زر را چه کنم با حاصلِ تو

شد جمله جهان سبز از دمِ تو، قبلۀْ دل و جان هر قابلِ تو

ای بر سرِ بازاری دستار چنان کرده رو با دگران کرده ما را نگران کرده

ما را بگزیده لب کآیم برِ تو امشب وآن خلوتِ چون شکّر یا لب شکران کرده

با صِدقِ ابوبکری چون جمله همه مکری کو زهره[…]