مولوی – برگه 54 – مجموعه شعر

نذر کند یار که امشب تو را، خواب نباشد ز طمع برتر آ

نذر کند یار که امشب تو را خواب نباشد ز طمَع برتر آ

حفظِ دماغ آنِ مُدَمّغ بوَد چونکِ سَهَر باید یار مرا

هست دماغِ تو چو زیتِ چراغ، هست چراغِ تنِ ما بی وفا

سراندازان همی‌آیی ز راهِ سینه در دیده، فسونِ گرم می‌خوانی حکایت‌های شوریده

به دَم در چرخ می‌آری فلک‌ها را و گردون را، چه باشد پیشِ افسونت یکی ادراکِ پوسیده

گناهِ هر دو عالم را به یک توبه فروشویی، چرایی زلّتِ[…]

نگفتی چرخ تا گردان بوَد گَرد از این سرگشته هرگز برنگردی

نگفتی تا بوَد خورشید دلگرم نکاهد گرمِ ما را هیچ سردی

تو هر روزی از آن پشته برآیی، کنی مر تشنه جانان را سقایی

تو هر صبحی جهان را نور بخشی، که جانِ جانِ خورشیدِ سمایی

مباد آن روز کز تو بازمانَد دو دیده ای چراغ و روشنایی

ای آنکِ امام عشقی تکبیر کن که مستی، دو دست را برافشان بیزار شو ز هستی

موقوفِ وقت بودی تعجیل می‌نمودی، وقتِ نِماز آمد، برجِهْ چرا نشستی

بر بوی قبلۀ حق صد قبله می‌تراشی، بر بوی عشقِ آن بت صد[…]

از سروْ مرا بوی بالای تو می‌آید وز ماه مرا رنگ و سیمای تو می‌آید

هر نِی کمرِ خدمت در پیش تو می‌بندد شکّر به غلامیّ حلوای تو می‌آید

هر نور که آید او از نورِ تو زاید او، مِی[…]

بوی مشکی در جهان افکنده‌ای مشک را در لامکان افکنده‌ای

صد هزاران غلغله زین بوی مشک در زمین و آسمان افکنده‌ای

از شعاعِ نور و نارِ خویشتن آتشی در عقل و جان افکنده‌ای

دی میانِ عاشقان ساقیّ و مطربْ میر بود، در هم افتادیم زیرا روزِ گیراگیر بود

عقلِ با تدبیر آمد در میانِ جوشِ ما، در چنان آتش چه جای عقل یا تدبیر بود

در شکارِ بی‌دلان صد دیدۀ جان دام بود[…]

چو با ما یارِ ما امروز جفت است بگویم آنچِ هرگز کس نگفته‌ست

همه مستند این جا محرمانند مَیَندیش از کسی غمّاز خفته‌ست

خزان خفت و بهاران گشت بیدار، نمی‌بینی درخت و گل شکفته‌ست

آه كان طوطی دل بی شكرستان چه كند، آه كان بلبلِ جان بی گل و بستان چه كند

آنكِ از نقدِ وصالِ تو به یك جو نرسید چو گهِ عرض بوَد بر سرِ میزان چه كند

آنكِ بحر تو چو[…]