برچسب: مولوی

مکن مکن که روا نیست بی گنه کشتن، مرو مرو که چراغیّ و دیدۀ روشن

چو برگشادی از لطفِ خویشتن سرِ خُم، دماغِ ما ز خمارِ تو است آبستن

مبند آن سرِ خم را چو کیسۀ مدخل که خانه گردد[…]

نشاید از تو چندین جور کردن، نشاید خونِ مظلومان به گردن

مرا بهرِ تو باید زندگانی وگر نی سهل دارم جان سپردن

از آن روزی که نامِ تو شنیدم شدم عاجز من از شب‌ها شمردن

ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور، نظر به حلقۀ مردان چه می‌کنید از دور
چو آفتاب برآمد چه خفته‌اند این خلق، نَه روح عاشقِ روز است و چَشم عاشقِ نور
درونِ چاه ز خورشیدِ روح روشن شد، ز نورْ خارشْ پذْرفت نیز دیدۀ کور
بجنب بر خود آخِر که چاشتگاه شده‌ست،[…]

بیا تا عاشقی از سر بگیریم جهان خاک را در زر بگیریم

بیا تا نوبهارِ عشق باشیم نسیم از مشک و از عنبر بگیریم

زمین و کوه و دشت و باغ و جان را همه در حلّۀ اخضر بگیریم

یاور من تویی بکن بهر خدای یاریی، نیست تو را ضعیف‌تر از دلِ من شکاریی

نای برای من کند در شب و روز ناله‌ای چنگ برای من کند با غم و سوز زاریی

کِی بفشاردی مرا دستِ غمیّ و غصّه‌ای[…]

 روزم به عیادتِ شب آمد، جانم به زیارتِ لب آمد
 از بس که شنید یا ربم چرخ از یا ربِ من به یا رب آمد
 یار آمد و جامِ باده بر کفْ زان مِی که خلافِ مذهب آمد
 هر بار ز جرعه مست بودم، این بار قدح لبالب آمد
 عالم به خمارِ[…]