برچسب: مولوی

نوری‌ست میانِ شعرِ احمر، از دیده و وهم و روح برتر

خواهی خود را بدو بدوزی، برخیز و حجابِ نفس بر در

آن روحِ لطیف صورتی شد با ابرو و چَشم و رنگِ اسمر

دلبرِ بیگانه صورت مِهر دارد در نهان، گر زبانش تلخ گوید قند دارد در دهان

از درون‌سو آشنا و از برونْ بیگانه‌رو، این چنین پرمهرْ دشمن من ندیدم در جهان

چونک دلبر خشم گیرد عشقِ او می گویدم عاشقِ ناشی[…]

همه خفتند و منِ دلشده را خواب نبرد همه شب دیدۀ من بر فلکْ استاره شمرد

خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید، خوابِ من زهرِ فراقِ تو بنوشید و بمرد

چه شود گر ز ملاقاتْ دوایی سازی خسته‌ای[…]

مدارم یک زمان از کارْ فارغ که گردد آدمی غمخوار فارغ

چو فارغ شد غمْ او را سُخره گیرد، مبادا هیچ کس ای یار فارغ

قلندر گر چه فارغ می‌نماید ولیکن نیست در اسرار فارغ

ای کار من از تو زر ای سیمبرِ مستان، هم سیم به یادم دِهْ هم سیم و زرم بستان

در عینِ زمستانی چون گرم کنی مرکب از گرمی میدانت برسوزد تابستان

گر طفلکِ یک روزه شب‌های تو را بیند از[…]

باز درآمد طبیب از درِ رنجورِ خویش، دستِ عنایت نهاد بر سرِ مهجور خویش

بار دگر آن حبیب رفت برِ آن غریب تا جگر او کشید شربت موفور خویش

شربت او چون ربود گشت فنا از وجود، ساقی وحدت بمانْد[…]

جان و جهان می‌روی جان و جهان می‌بری، کانِ شکر می‌کشی با شکران می‌خوری

ای رخِ تو چون قمر تک مرو آهسته‌تر تا نخلد شاخِ گل سینۀ نیلوفری

چهرۀ چون آفتاب می‌بری از ما شتاب، بوی کن آخِر کباب زین[…]