برچسب: مولوی

روزِ باران است و ما جو می کَنیم، بر امیدِ وصلْ دستی می زنیم

ابرها آبستن از دریای عشق، ما ز ابرِ عشق هم آبستنیم

تو مگو مطرب نیَم، دستی بزن، تو بیا ما خود تو را مطرب کنیم

اگر تو نیستی در عاشقی خام بیا مگْریز از یارانِ بدنام

تو آن مرغی که میلِ دانه داری، نباشد در جهان یک دانه بی دام

مکن ناموس و با قلّاش بنْشین که پیشِ عاشقان چه خاص و چه عام

ایا خورشیدِ بر گردون سواره، به حیله کرده خود را چون ستاره

گهی باشی چو دل اندر میانه گهی آیی نشینی بر کناره

گهی از دورِ دور استاده باشی که من مرد غریبم در نظاره

فراغتی دهدم عشقِ تو ز خویشاوند، از آنکِ عشق تو بنیاد عافیت برکند
 از آنکِ عشق نخواهد بجز خرابی کار، از آنکِ عشق نگیرد ز هیچ آفتْ پند
چه جای مال و چه نامِ نکو و حرمت و بوش، چه خان و مان و سلامت چه اهل و یا فرزند
 که جانِ[…]

مرا هر دم همی‌گویی که برگو قطعۀ شیرین، به هر بیتی یکی بوسه بده پهلوی من بنشین

زهی بوسه زهی بوسه زهی حلوا و سنبوسه، برآرد شیر از سنگی که عاجز گشت از او میتین

تو بوسۀْ عشق را دیدی[…]