برچسب: دوبیتی

گفتم که مگر غمت بوَد درمانم، کِی دانستم که با غمت در مانم او از سرِ لطف گفت درمانِ تو چیست، گفتم وصلت، گفت بدین در مانم

دلدار اگر مرا بدرّاند پوست، افغان نکنم، نگویم این درد از اوست ما را همه دشمنند و او تنها دوست، از دوست به دشمنان شکایت نَه نکوست

دل‌خسته و زار و ناتوانم ز غمت، خونابه ز دیده می‌بِرانم ز غمت هر چند به لب رسید جانم ز غمت غمگین گردم چو باز مانم ز غمت

دستت دو و پایت دو و چَشمت دو رواست، امّا دل و معشوق دو باشند خطاست معشوقه بهانه‌ای‌ست و معشوق خداست، هر کس که دو پنداشت جهود و ترساست

ای روزِ نشاط و روشنی وقتِ تو خوش، وِی عالمِ عیش و ایمنی وقتِ تو خوش در سایهٔ زلفِ تو دمی میخسپم، تو نیز دمی موافقت کنی وقتِ تو خوش

ای دل برو از عاقبت‌اندیشان باش، در عالمِ بیگانگی از خویشان باش گر بادِ صبا مرکبِ خود می‌خواهی خاکِ قدمِ مرکبِ درویشان باش

ای چَشم بیا دامنِ خود در خون کَش، وِی روح برو قماش بر گردون کش بر لعلِ لبت هر آنکه انگشت نهاد مندیش زبانْش از قفا بیرون کش

ای جان و جهان و روشنایی، همه خوش، آرامِ دلی و آشنایی، همه خوش بر ما گذری اگر کنی سلطانی، ور بوسه مزید برفزایی، همه خوش

الجوهر فقر و سوی الفقر عرض، الفقر شفاء و سوی الفقر مرض العالم کله خداع و غرور، و الفقر من‌العالم کنزو غرض