دوبیتی – برگه 7 – مجموعه شعر

امشب منم و یکی حریفی چو منی، بر ساخته مجلسی به رسمِ چمنی

امشب منم و یکی حریفی چو منی، بر ساخته مجلسی به رسمِ چمنی جامِ مِی و نُقل و شمع و مطرب همه هست، ای کاش تو بودیی و اینها همه نی

از بی‌یاری ظریفتر یاری نیست، وز بیکاری لطیفتر کاری نیست هر کس که ز عیّاری و حیله بِبُرید والله که چو او زیرک و عیّاری نیست

اجرام که ساکنان این ایوانند اسباب تردّد خردمندانند هان، تا سر رشته‌ی خرد گم نکنی کانان که مدبّرند سرگردانند

من ذرّه و خورشیدلقایی تو مرا، بیمارِ غمم، عین دوایی تو مرا

بی بال و پر اندر پیِ تو می پرّم، من کَه شده‌ام، چو کهربایی تو مرا

یک روز گِرِه نبست او ابرو را، دارم پیِ مرگ و زندگانی او را

آن میوه تویی که نادر ایّامی، بتْوان خوردن هزار من در خامی

بر ما مپسند هجر و دشمن کامی کآخر به تو باز گردد این بدنامی

آن اصلِ سخن که جان دهد مر جان را، بی رنگ چو رنگ بخشد او مرجان را*

مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را، بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

گفتم که مگر غمت بوَد درمانم، کِی دانستم که با غمت درمانم

او از سرِ لطف گفت درمان تو چیست، گفتم وصلت گفت بر این در مانم

آن کز دمِ لا حول و لا غمگین شد لا حول و لا فزون کند آن دم را

گویند که عشقْ عاقبتْ تسکین است اوّل شور است و عاقبت تمکین است

جان است ز آسیاش سنگِ زیرین، این صورتِ بی قرار بالایین است