برچسب: دوبیتی

این عرصه که عرضِ آن ندارد طولی، بگذار عمارتش به هر مجهولی پولی‌ست جهان که قیمتش نیست جُوی، یا هست رباطی که نیرزد پولی

دی چَشمِ تو رایِ سِحرِ مطلق میزد، روی تو رهِ گنبدِ ازرق میزد تا داشتی آفتاب در سایهٔ زلف، جان بر صفتِ ذرّه معلّق میزد

از آبِ حیاتِ دوست بیمار نمانْد، وز گلبنِ وصلِ دوست یک خار نماند گویند دریچه‌ای‌ست از دل سوی دل، چه جای دریچه که دیوار نماند

مردانه بیا که نیست کارِ تو مَجاز، آغاز بنِهْ ترانه‌ای بی آغاز سبلت میمال خواجهٔ شهری تو، آخِر ز گراف نیست این ریشِ دراز

در لشکرِ عشق چون که خون‌ریز کنند، شمشیر ز پاره‌های ما تیز کنند من غرقهٔ این سینهٔ دریاصفتم، یارانِ مرا بگو که پرهیز کنند

در گریهٔ خونْ مرا شکرخندِ تو کرد، بی بندِ تو در جهان مرا بندِ تو کرد می‌فرمایی که عهد و سوگند تو کو، بدعهد مرا نَه عهد و سوگند تو کرد

در کوی خرابات تکبّر نخرند، مردی ز سرِ کوی خرابات برند آنجا برسی مقامری باید کرد، یا مات شوی یا ببری یا ببرند

دی بنده بر آن قمر جانی شد، یک نکته بگفت و بحث را بانی شد می‌خواست که مدّعاش ثابت گردد، ثابت نشد آن و مدّعی فانی شد