برچسب: دوبیتی

در بحرِ خیالْ غرقهٔ گردابم، نی بلکه به بحر می‌کشد سِیلابم ای دیدهٔ نیم‌خوابِ من بندهٔ آنکْ در خواب بدانست که من در خوابم

چندان بدویده‌ام پسِ دلْ بی جان، آنجا که نه من بودم و نی کون و مکان تا خویشتن و زمانه را گم کردم، گویی که به نزد من نه این است و نه آن

مجموع تن و قالب خود را بنْگر، جوقی مستند خفته بر همدیگر مونس خواهی، صلای بیداری زن، بر خفته منِهْ پای و از او در مگذر

خواب آمد و در چَشم نبُد موضع خواب، زیرا ز تو چشم بود پر آتش و آب شد جانب دل دید دلی چون سیماب، شد جانبِ تن دید خراب و چه خراب

ای نور دل و دیده و جانم چونی، وی آرزوی هر دو جهانم چونی من بی لب لعل تو چنانم که مپرس، تو بی رخِ زردِ من ندانم چونی

این نیست رهِ وصل که پنداشته‌ای، این نیست جهانِ جان که بگذاشته‌ای آن چیست که خِضر خورد از او آبِ حیات، اندر رهِ توست لیکن انباشته‌ای

ای نفْس، عجب که با دلم همنفسی، من بندهٔ آن صبح که خندان برسی ای در دلِ شب چو روزْ آخِر چه کسی، هم شحنه و دزد و خواجهٔ صد عَسسی