برچسب: دوبیتی

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس، زان سان گرو بی سر و سامان که مپرس ای مرغِ خیال، سوی او کن گذری، وانگه ز منش بپرس چندان که مپرس

هان ای سفری عزم کجای است تو را، هر جا که روی نشسته‌ای در دلِ ما چندان غمِ دریاست تو را چون ماهی، کافشاند لبِ خشکِ تو درّ دریا

مر تشنهٔ عشق را شرابی‌ست مترس، بی‌آب شدی پیشِ تو آبی‌ست، مترس گنجی تو اگر بیتِ خرابی‌ست مترس، بیدار شو از جهان که خوابی‌ست، مترس

ای آمده بامداد شوریده و مست، پیداست که باده دوش گیرا بوده‌ست امروز خرابیّ و نَه روز گشته‌ست، مستک مستک به خانه اولی‌ست نشست

جز صحبتِ عاشقان و مستان مپسند، در دل هوسِ قومِ فرومایه مبند هر طایفه‌ات به جانبِ خویش کشند، زاغت سوی ویرانه و طوطی سوی قند

من بندهٔ یاری که ملالش نبوَد، کآن را که ملال است وصالش نبود گویی که خیال است و تو را نیست وصال، تا تیره بوَد آبْ خیالش نبود

گویند که عشق عقل‌آمیز خوش است، در هر صفتی که هست پرهیز خوش است آری، سخنت چون زر سرخ است و لیک، جان نیز فدای شمس تبریز خوش است

روزی به خرابات گذر می‌کردم، این دلقِ بشر دوخت به در می‌کردم هر کس نظری به جانبی می‌کردند، من بر نظر خویش نظر می‌کردم